Vandaag liep ik met SaltoReizen een leuke, pittige wandeling door een afwisselend landschap vanaf station Santpoort Noord. We verzamelden bij een manege, waar we wachtten op de laatste deelnemers. Ik vond het meteen leuk om daar even rond te kijken. Er werd paardrijles gegeven en natuurlijk kon ik het niet laten om een paard even over zijn hoofd te aaien voordat we aan onze wandeling begonnen.
Daarna vertrokken we met de groep voor onze tocht door het prachtige duingebied. Omdat ik geïnteresseerd ben in vrijwilligerswerk, besloot ik een keer mee te lopen om te ervaren hoe het is om bij deze club aangesloten te zijn.
Door mijn onverwachte oppasadres voor de katten in Leiderdorp lukte het helaas niet om op tijd een oppas voor mijn hond te regelen. Daardoor kon ik niet de hele route tot Overveen meelopen. Ik wilde ook niet het risico nemen dat mijn hond urenlang alleen in een vreemd huis zou zitten en misschien de dure bank onder zou plassen of ergens een grote drol op de vloer zou achterlaten. Daarom besloot ik tijdens de picknick op het strand mijn eigen weg te vervolgen.
Na een heerlijke duik in de zee liep ik richting Bloemendaal aan Zee. Wat een verschil met de rust van de wandeling daarvoor. Op het strand waren ontzettend veel mensen aan het genieten. Kinderen waren zandkastelen aan het bouwen, overal vlogen ballen voorbij van mensen die aan het voetballen of pingpongen waren en zwemmers kwamen uit het water tussendoor liepen er kinderen heen en weer.
Het was een flink contrast met de rustige wandeling door de duinen. We hadden onderweg leuke gesprekken en liepen over allerlei verschillende paden: van zand en stenen tot kronkelende paadjes waar de bloemen en struiken soms bijna boven je uitkwamen. Onderweg hielden we nog een waterpauze op een bankje tussen de bomen, waarna we het laatste stuk richting het strand liepen.
Ik vond het leuk om eens mee te maken en kennis te maken met deze groep. Het waren stuk voor stuk interessante en inspirerende mensen. Tegelijkertijd merkte ik dat ik zelf ook weer veel nadacht over hoe verschillend mensen kunnen zijn en hoe erg ik gekwetst ben in menselijk contact.
Terwijl mijn hoofd een diepe daling nam en terugdacht aan hoe erg ik in mijn loyaliteit ben verraden, kwamen alle opnames, groepsbehandelingen en de pijnlijke verhalen die mensen met zich meedragen en de verkeerde behandelingen die ik en vele andere met mij hebben moeten dragen boven en op een gegeven moment merkte ik dat het voelde alsof ik in een theaterstuk terecht was gekomen.
Waarin iedereen zich weer voordeed als netjes beschaamd terwijl ze andere bijbedoelingen hadden richting mij. Ja zo erg ben ik bedrogen in mijn leven dat zelfs iets simpels als een wandeling mij in dat gevoel kan zetten.
Ik merkte dat ik er boos van werd en dat was voor mij eigenlijk een duidelijk signaal dat het tijd was om afstand te nemen niet alleen voor de hond maar ook omdat ik dit stukje aan het verwerken was. Na een nacht slecht slapen door de spelende katten en daar bovenop nog even een wandeling van 17 kilometer erbij was mijn interne filter inmiddels wel een beetje op. Het was dus tijd om mijn rust te pakken en terug te keren naar mijn nieuwe huisje.
Ik besloot in het huisje mijn tekenspullen erbij te pakken en met mijn (niet artistieke hoofd) probeerde ik een paard te tekenen spontaan kreeg hij een traan en toen...ik ook... Het is soms zo bijzonder dat iets op je afkomt op het moment dat je het het hardst nodig hebt, deze plek even weg uit mijn eigen huis had ik nu nodig om dit te kunnen verwerken. Ik riep de hond en deed een blokje om even ademen, ik wandelde langs een mooie molen en bedacht mij hoe bijzonder het is dat ik juist op dit moment in mijn leven op deze plek mag zijn juist nu ik het zo hard nodig heb om even tot rust te komen bij mijzelf.
Reactie plaatsen
Reacties