Ik heb dit nooit hardop gezegd: Dit is niet wat ik wilde!

 

Dit wordt heel persoonlijk! Het is een keer een ander soort blog dan wat je van mij gewend bent, omdat ik uit een diep dal geklommen ben en een paar traumabehandelingen heb afgerond. Ik deel dit persoonlijke verhaal, omdat ik geloof dat het erbij hoort als je schrijft om anderen te helpen. Soms is herkenning al genoeg om iemand het gevoel te geven dat ze gezien/gehoord worden en er niet alleen in staan.

Het is nu twintig jaar later dat ik op het punt sta waarvan ik niet had voorgesteld dat ik zou zeggen dat ik het liefst iemand anders was.

Ik heb talent, ben slim, maar niemand ziet het doordat ik enorme pieken en dalen heb gehad met mijn complexe posttraumatische stressstoornis. Ik heb uiteindelijk niets gehad aan het investeren in mijn school, niets aan mijn ervaring, het harde werken en niets aan mijn loyaliteit. Zelfs niets aan het eindeloze streven om mezelf perfect te maken, om te blijven vechten tot het goed genoeg zou zijn. Al vanaf jonge leeftijd voelde ik mij niet goed genoeg en werd ik niet geaccepteerd voor de persoon die ik was. Het was nooit goed genoeg en ik voelde vaak dat ik teveel was.

Ik leerde mij aanpassen aan mijn omgeving en mijzelf als een kameleon mee te bewegen met de omgevingen waar ik in terechtkwam.  Zo ontstond er Fawning. Doordat ik zo bezig was met het perfecte plaatje te creëren, raakte ik steeds verder afgeleid van mijn dromen en leefde ik steeds meer in een fantasie dan in de werkelijkheid.

Ik wilde dat iedereen om mij heen gelukkig was, dat er vrede was, gezelligheid, verbinding. Maar het heeft mij persoonlijk uiteindelijk niets gebracht; ik spreek niemand meer van die tijd.  Sterker nog, mijn naïeve loyaliteit werd misbruikt; mijn naam werd door de modder gehaald. Mijn trauma’s werden gebruikt om een beeld van mij te schetsen dat niet klopt. En telkens als ik probeerde los te laten, het met liefde te benaderen, bleek ik opnieuw de verkeerde liefde te hebben gezien.

Hoe ga je verder als niets lijkt te werken?


Waarom ziet niemand de pijn, alleen de fouten? Waar is de liefde die ik zo gul gaf?  Was ik dan echt zo’n monster? Ik voelde me alleen, had nergens meer zin in. Niet depressief, maar leeg, als een telefoon die te oud was om nog vol op te kunnen laden.  Het is stil, en wat ik hoor, wil ik niet meer horen. Wat ik zie, irriteert me. Overal lijkt de boodschap dezelfde: hoe waardeloos ik ben. Het voelt alsof iedereen ervan geniet dat ik zo gefaald heb en ervan geniet dat ik mij klein voel. 

Dat irriteert mij nog het meeste, dat ik klein gemaakt ben en klein gehouden voor de dommen. Misschien uit zorg, misschien uit angst, misschien met een zogenaamd goed doel. Maar ik ben niet bang; was ik maar ergens bang voor, dacht ik wel eens. Dan zou het tenminste ergens zin hebben gehad. Nu voel ik alleen maar dat de overheid niet te vertrouwen is, dat je nooit op mensen kan bouwen en raakt niets mij meer. Er gaat zelfs geen vuurtje meer aan dat denkt aan overleven. Het is enkel vechten tegen het systeem, wat het anders moet doen in mijn ogen. 

Ik solliciteerde op meer dan veertig banen. Voor bijna elke vacature schreef ik een motivatiebrief. Toch sta ik weer bij de voedselbank. Er komt geen geld binnen, maar de rekeningen blijven vallen. Mijn gegevens liggen op straat. Slachtoffer van het baarmoederhalsonderzoek. Na kanker ook nog onveilig. Ik draai in rondjes, word een speelbal van systemen, van andermans blinde vlekken en problemen. De wereld voelt verwend. Mensen praten liever over mij dan met mij en over het leven hoe ik dat dan echt bedoel/zie.

Het irriteert mij ook al dat gedoe. Waarom kunnen mensen niet zien hoe bijzonder en kostbaar het leven is?  Dat het hebben van elkaar bijzonder is. Waarom moeten frustraties altijd op mij worden afgereageerd? Ik ben het zat om de pispaal te zijn. Hulp lijkt niet te werken. Werk vind ik niet. Zelfs met een hbo-diploma en jarenlange ervaring kom ik uit bij het doelgroepenregister. Zelfs de supermarkt zegt nee. En bij de klantenservice vinden ze mij te licht voor het werk, pardon? Alles wat ik wilde was werken aan mijn onzekerheid – om uiteindelijk nog onzekerder achter te blijven. Vroeger voelde de wajong als een last iets wat ik verkeerd gekregen heb, inmiddels weet ik helaas wel beter maar dat haalt niet weg dat ik enorm veel capaciteiten heb en het is nu gaan accepteren dat ik deze moet inzetten op een manier die ook waarde geeft aan het leven en aan mij als persoon. 

Het begon allemaal als een waas, een schim, een flits, een afleiding. Ik was alleen. Riep om hulp in de lucht en droeg het met mij mee: de beelden, de angst, de onduidelijkheid en de vaagheid. Ik was de leukste thuis, maakte iedereen aan het lachen, verbond mensen en gaf ze een goed gevoel. Ik wenste verandering voor iets wat ik voelde, maar niet begreep. Elke keer droeg ik alles met mij mee. Terwijl ik andere probeerde te begrijpen tot het fout ging, Ineens was ik niet goed genoeg. Ineens was ik alleen de schuldige. Had ik toen maar geweten wat dit met mijn leven zou doen. Hoe mijn onbezorgde leven zou veranderen in een hel. Hoe ik zou veranderen in iets wat ik nooit wilde zijn. Ik brak. En brak. En brak opnieuw. Iedereen vertrok. Ze noemden me zwak en koud. Niemand zag hoe diep ik zat. Achter gesloten deuren vocht ik elke dag. Ik gaf aandacht, investeerde, bleef geven – maar er kwam niets terug. Mensen verdwenen, zwegen, noemden me ingewikkeld en lastig.

Ik begon steeds meer duistere dingen te zien die het daglicht niet konden verdragen. Mijn leven begon te voelen als een slechte film. Ik was in een groot spel terechtgekomen, zo vals dat je niet meer kunt aftasten of de wereld echt of nep is. Ik begon mezelf op te offeren. Dan had ik tenminste nog een doel en misschien kwam ik er dan uit. Ik ging door, alsof het niet de laatste druppel op een gloeiende plaat was. Ik zocht verdoving en lachte mijn problemen weg en vocht met donkere geesten. Niemand zag het verborgen leven; we deden alsof alles normaal was. Het voelde alsof iedereen wegkeek. Als je niets zegt, gaat het dan vanzelf over? Kun je iets anders zijn dan je bent? Tot ik iedereen kwijt was, ook mijn familie. Ook mijn vrienden. Iedereen verdween. Goodbye en ging verder alsof er nooit iets gebeurd was.


Was ik daarom verhuisd om een deksel op mijn neus te krijgen?  Even ging het weer goed. Ik haalde mijn propedeuse. Had een fulltime baan. Tot het daar ook misging. Eén verkeerde opmerking op het verkeerde moment en ik kon vertrekken; ik lag niet meer lekker in het team. Weer een te gevoelige blinde vlek geraakt, weer vertrekken, weer schulden. Weer alles kwijt waar ik voor gevochten had. En nu? Werkloos. Afgewezen. Weer dat register. Weer die stempel. Misschien is dit de oneerlijke waarheid.

Het is je gelukt om mij erin te luizen, mijn kracht en doorzettingvermogen wordt onder de duim gehouden en mijn hoogbegaafdheid weggezet als een psychose. Maar geen dal is diep genoeg ik ga door tot het diepste einde. En ja, ik wilde stoppen, maar ik kan het niet. Omdat ik ergens weet dat na elke val de tijden weer veranderen en ik weer ga groeien. Er is een hele mooie quote van Christine Cain die mij er altijd doorheen helpt: "Sometimes when you are in a dark place you may feel you have been buried when in fact you have been planted."  De depressie en het gevoel niets waard te zijn laat ik niet meer toe ik ben een mooie vrouw en omdat een ander niet ziet wat ik bereikt heb en voor mij invult hoe ik mij voel of hoe hun vinden dat ik zou moeten leven dat betekend nog niet dat ik waardeloos ben zo ziet de wereld dat maar ik zie overal dwars doorheen. 

Hoe ik het graag voor mij had gezien? 

Ik had zo graag samen willen wonen met iemand van wie ik hou, zorgen voor twee lieve kinderen, een grote vriendengroep om me heen. Reizen in een zelfgebouwde bus, een foodtruck op festivals, een kringloop, een dieren-café of een kleine camping. Een eigen huis, met kleine details waar ik vrolijk van word, met schoonheid opgebouwd en rust uitstralend. Had ik dit harder moeten uitspreken? Was het dan wel gelukt? Nu ben ik te oud om dat nog te realiseren. En hoe ga je dan verder?
Ik wist niet eens dat ik een kinderwens had tot ik onverwacht zwanger was en een miskraam kreeg ik kan er nog om huilen wat had ik dat kindje graag alle liefde van de wereld gegeven, maar dat moet ik nu aan mijzelf gaan schenken. 

De rillingen lopen over mijn rug als ik terugdenk aan alle tijd die ik verloren ben door niet te leven voor mijzelf en mijn waarde en pijn en verbitterd te voelen en te hopen op andere resultaten in plaats van zelf het resultaat af te dwingen. Ik vraag me af hoe ik de wereld ooit weer kan zien zoals die ook is: liefdevol in plaats van hard en koud. Kon ik soms de herinneringen en de pijn die erbij horen en angsten voor herhaling maar begraven, zodat ik zelfverzekerd en naïef overal weer in kon stappen zonder angst, gewoon lekker makkelijk en easygoing! Hoe fijn zou het zijn als ik niet zoveel mensenkennis had en wist hoe duivels mensen kunnen zijn bij gevaar, angst en blinde vlekken. Kon ik het maar geloofwaardig inkleuren in mijn hoofd zonder in mijn achterhoofd te houden dat het toch wel weer een ziejewel momentje zal worden waarbij ik afstand moet nemen van andere of hun van mij omdat dat beter is voor dat moment.

Ik heb dit geschreven niet voor aandacht, niet om zielig gevonden te worden en ook niet om iemand te kwetsen of stiekem te beledigen, het is ook geen schreeuw om hulp. Ik hoop dat ik met dit verhaal iemand een beetje hoop geef, herkenning en doorzettingsvermogen om niet op te geven als je het zwaar hebt. Misschien is jouw verhaal totaal niet te vergelijken en heb jij nog veel diepere dalen gekend dan hoop ik des temeer dat je door het lezen van andermans verhalen leert om door te gaan hoe moeilijk het soms ook is. Gebruik de reactie plaats dan ook zeker om andere een hart onder de riem te steken, tips te geven zo komen we samen de moeilijke dagen door. Dankje!

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.