Studeren op je 41e: doen of niet doen?

Wil ik dit wel?

Ondertussen kwam ik er steeds meer achter dat ik liever een andere kant op ging. Ik wil al jaren ondernemen, weer werken met dieren, mijn rijbewijs halen en als het ooit lukt mijn eigen festivalkar bouwen en ermee toeren. Ik wil af en toe mensen meenemen op ontdekking, tijd hebben voor leuke dingen, mijn creativiteit kwijt in kunst, danst of toneel en verschillende dingen ontdekken. Ik hoef helemaal niet per se één carrière pad te volgen waarbij ik fulltime één ding ga doen. Dat past helemaal niet bij mij dat heeft voor mij nooit gewerkt. Dus begon ik mij te oriënteren op dingen die ik bij mijn studie kon doen een cursus Kunst, cultuur en lifestyle, oriënteerde ik mij op een minor project van je leven en schreef mij in voor mensenrechten. Terwijl ik ondertussen werd gevraagd om traildocent te worden en een skiopleiding en ondernemingscursus op mij af kwam en er ook nog een aantal taalcursussen stil lagen. Wilde ik niet gewoon veel en veel te veel terwijl het gewoon kleiner, makkelijker, sneller en goedkoper kon?

Daarom begon ik me ook af te vragen of het logisch is om voor een opleiding zoveel geld te lenen en uit te geven aan boeken, reiskosten, printen en alles wat er verder bij komt kijken, terwijl mijn plannen eigenlijk een andere kant op gingen. 

Is die les het wel waard om zoveel geld aan kwijt te raken. Daar kwam bij dat de start van dit studiejaar bepaald niet soepel verliep. Mijn toegang tot verschillende systemen werkte ongeveer drie weken niet goed. Ik kon daardoor mijn onderwijsprogramma, rooster, mail en studiemateriaal niet goed bekijken en liep eigenlijk al achter voordat ik goed en wel kon beginnen.

Nadat ik tijdens het suppen op Kinderdijk door iemand in de steek was gelaten waarmee ik zou kunnen terugrijden maar die blijkbaar andere voorwaarde stelde aan het samen in de auto zitten. En ik daardoor dus met mijn grote sup, mijn fiets in schiedam en de laatste trein/bus en de bijkomende stress thuis aan kwam wilde ik mij uitschrijven, toch sliep ik er nog een nachtje over en toen..de volgende dag een mailtje ik had een opdrachtgever geregeld het was gelukt. Ik liep nu al achter met het groepje waar ik mee werkte omdat we geen opdrachtgever hadden. Dus dat was goed nieuws, dan toch maar door gaan.

Als 41e jarige weer op een hogeschool 

Hoe is het om als 41-jarige weer op een hogeschool te zitten?

Tussen allemaal jonge mensen? Eerlijk? Ik was me ineens héél bewust van mijn kleding.
Er was een dag dat ik naar de wc ging, het lichtbruine wc-papier zag en dacht: Ik voel me net een wc-rol in mijn lichtbruine broek met lichtbruine trui.

En dan weer drinken uit zo'n pak appelsap. Waarom voelde dat ineens zo kinderachtig?
Een boterhammetje uit een zakje.
Een grote rugtas op mijn rug met zware boeken en een laptop.
En dan ook nog lekker knutselen in de klas.

Het is ergens heerlijk om je weer even kind te voelen, maar tegelijkertijd ook behoorlijk confronterend als je op je 41e denkt: volgens mij zou ik nu toch onderhand volwassen moeten zijn? 

Maar weet je wat?
Voor iedereen die twijfelt om op latere leeftijd nog een opleiding te doen: gewoon proberen.
Je leeftijd is echt niet zo belangrijk als je denkt. Er lopen op een hogeschool genoeg mensen rond die op hun 25e nog niet bepaald volwassen zijn, en soms komt er gewoon een verdwaalde 60-plusser de klas binnen. Het kan allemaal. 

En uiteindelijk word je gewoon geaccepteerd zolang je jezelf bent.
Dus mocht je twijfelen omdat je denkt dat je “te oud” bent: Ga.

Misschien zit je straks gewoon met je rugtas, boterhammetje en pak appelsap tussen de jeugd. En dat is eigenlijk best gezellig. 

Alleen dat samenwerken..

Starten met je studie op je 41ste is natuurlijk al best een grote stap met allemaal mensen die over het algemeen een stuk jonger zijn. Tel daar ook nog een uitgesproken karakter bij op en je hebt de perfete mix voor confrontatie. Ik ben iemand die graag duidelijk communiceert, afspraken maakt en dingen bespreekt als iets niet lekker loopt. Dat betekent soms ook dat ik dingen benoem die ik zie en hoor die anderen misschien liever niet benoemen en het liefst begraven diep onder de grond.

Dat is niet altijd de makkelijkste positie om in te zitten. Wat mij in groepen ook regelmatig opvalt, is dat mensen steun en verbinding met elkaar zoeken door over anderen te praten. Soms ontstaat er daardoor een soort gezamenlijk beeld over iemand die er niet bij is. Dat kan mensen binnen de groep dichter bij elkaar brengen, maar tegelijkertijd kan degene over wie gesproken wordt juist buiten de groep komen te staan.

Omdat ik dit soort patronen vrij snel opmerk, merk ik het vaak wanneer zo'n dynamiek ontstaat. Ik vind het zelf lastig om daarin mee te gaan, zeker als iemand niet aanwezig is om zijn of haar kant van het verhaal te vertellen. Ik kies er liever voor om iets rechtstreeks met iemand te bespreken. Daardoor ontstond voor mij een groepsdynamiek waar ik eigenlijk helemaal geen behoefte aan heb. En kom ik soms wat zelfstandiger te staan binnen een groep. Niet omdat ik boven een groep wil staan, maar omdat ik niet zo goed mee kan of wil gaan in manieren van verbinding die voor mij niet prettig voelen. Ik heb liever dat er ruimte is om onzekerheid en verschillen uit te spreken, elkaar feedback te geven en daarna gewoon weer samen verder te kunnen..

Ik merk daardoor regelmatig dat wanneer ik iets zeg of een vraag stel, ik ineens zelf het onderwerp van discussie word. Wat ik probeer bij te dragen als openheid of eerlijkheid, wordt dan ervaren als kritiek of als iets wat in de weg staat. Dat kan best een eenzame positie zijn. Want als je iets ziet gebeuren en het niet benoemt, heb je er uiteindelijk zelf last van en de rest ook. Maar als je het wel benoemt, en daardoor het onderwerp van de groep wordt is dat ook geen fijne positie om in te zitten als iedereen jouw beoordeeld in plaats van naar het grote plaatje te kijken dan kan dat voelen alsof jij ineens het probleem bent en vaak los dat ook niets op. 

Misschien is dat ook wel iets wat ik steeds beter leer: niet iedere omgeving is een omgeving waarin mijn manier van communiceren goed tot zijn recht komt. En dat betekent niet automatisch dat ik mijn manier van communiceren moet veranderen. Soms betekent het gewoon dat ik beter mag kijken waar ik wél geaccepteerd, gehoord en gezien wordt zonder dat het een strijd is die niets oplost.

En als ik iets geleerd heb de afgelopen jaren is het dat ik beter luister naar waar ik mij wel bij voel passen en waarbij niet en ik mag mijzelf zijn maar ik hoef niet te blijven zitten tussen mensen die dingen doen die voor mij niet fijn voelen, daarmee hoef ik mij niet te verbinden. Ik heb recht van bestaan en als ik moet vechten om een plekje dan is het oorlog terwijl het vrede is en in die sneu manier van communiceren heb ik geen behoefte. Wat er vanavond gebeurde was dan ook de laatste druppel. Daarom heb ik besloten mij uit te schrijven.

Niet omdat ik mijn Propedeuse of alles wat ik geleerd heb ineens waardeloos vind. Integendeel. Ik heb er veel geleerd en het heeft me juist geholpen om beter te begrijpen wat ik wél wil. Soms is doorgaan niet automatisch de beste keuze. Soms is stoppen en een andere route kiezen juist een heel bewuste keuze.

En eerlijk gezegd ben ik super blij dat ik nu helder heb wat ik wel wil en dat ik erachter ben hoe dat voor mij werk ondanks dat men zoveel gemene meningen op mij gelegd heeft waardoor ik zou moeten gaan twijfelen aan mijn eigen karakter en ziel. Ik kan nu een route gaan bewandelen die mij wel een fijn gevoel geeft zonder op mijn tenen te moeten lopen of andere te moeten overtuigen wie ik ben, wat ik kan en waar ik voor sta.

Als ik moet bewijzen dat ik een goed persoon ben, die ziet en hoort wat er gebeurd dan wordt ik al met 10-0 achter gezet en dat soort wedstrijden ga ik niet meer aan. Het voelt goed zo af te sluiten. En mensen die dingen bereiken op geniepige manieren zul je altijd houden ik kan mijzelf troosten dat ik niet zo in elkaar steek en dat dit soort mensen vroeg of laat zichzelf gaan tegenkomen. En dat mijn studiegroepje nu geen opdrachtgever hebben en er alleen voor staan in dat proces is vervelend maar ik troost mij met het idee wat je geeft krijg je terug. Ik hoef niet altijd de aardige te zijn, de gene die gezien wordt zoals ze is soms hebben dat soort dingen gewoon even tijd nodig. We zijn immers allemaal mensen en de ene les duurt iets langer dan de ander.