In de middag vertrok ik naar Leiden om de oudste botanische tuin van Nederland te bezoeken. De jaarlijkse Plantenmarkt vond plaats in Hortus Botanicus en ik wilde graag meedoen aan een workshop vilten bloemen maken. Er waren ontzettend veel leuke producten te koop: een plant in de vorm van een hart met daaronder een schattig poppetje met een gezichtje, zelfgemaakte oliën, kaarten, sieraden met bloemen en planten erin verwerkt en zelfs schilderijen gemaakt van bloemen echt prachtig.
Als je op zoek bent naar bijzondere accessoires voor in huis, is deze markt zeker een bezoekje waard. Persoonlijk vond ik de planten wel vrij prijzig en ook voor de accessoires betaal je echt wat meer, maar ergens is dat ook logisch; het zijn stuk voor stuk unieke collector items.
Wanneer ik dit soort dingen alleen doe, moet ik toch altijd even door een bepaalde barrière heen. Dat gevoel van: kijk haar daar nou alleen zitten, wat zielig. Er waren bovendien vooral kinderen bij de workshop aanwezig, waardoor het rustig zitten knutselen toch anders voelde. Een moeder vond zelfs dat een meisje mij maar even moest helpen. Hartstikke lief bedoeld natuurlijk, maar het voelde ook wat opgedrongen; uiteindelijk nam ze bijna mijn hele werkje over en dan ga je het ook niet uit haar handen trekken.
Het voelt sowieso ongemakkelijk om daar als volwassene tussen te zitten. Je bent niet de juf, je bent er gewoon voor jezelf, maar de omgeving lijkt je positie niet goed te begrijpen. Daardoor voelde ik mij op een gegeven moment echt verstandelijk beperkt. En zodra ik dat eenmaal in mijn hoofd heb, kan ik ook niet meer normaal blijven zitten; dan lijkt het alsof ik die vibe ook terugkrijg van de omgeving.
De workshop zelf was trouwens ook erg leuk. Je mocht eerst drie kleuren uitkiezen die je graag in je bloem wilde verwerken. Vervolgens maakte je daarvan met een basis kleur een soort vierkant van kleine plukjes wol die je voorzichtig uit elkaar trok, ongeveer een centimeter dik. Je legde twee lagen op elkaar: eerst horizontaal en daarna diagonaal.
Daarna begon het echte werk. Alles werd natgemaakt met een mengsel van water en zeep, de extra kleuren werden toegevoegd voor een speelseffect en daarna werd het bubbeltjesplastic overheen gedaan. En moest je met je handen alles goed inwrijven zodat de wol langzaam in elkaar ging vervilten. Daarna kwam er opnieuw een laag sop over het bubbeltjesplastic heen en moest alles nóg een keer stevig ingewreven worden.
Toen begon het persproces: het uitrollen van de bloem om het sop eruit te krijgen. Dat bleef je herhalen totdat de wol steeds steviger werd en je tevreden was over het formaat. Ik heb zelf nog wat puntjes in mijn bloem geknipt en een klein sneetje gemaakt, omdat het anders wel héél erg op een vierkant bleef lijken.
Daarna vouwde je de bloem in elkaar, maakte je aan de onderkant een draadje vast en was je bloem eigenlijk al klaar. Thuis moest je hem alleen nog even onder de kraan houden om de zeep eruit te spoelen. Vervolgens kun je ervoor kiezen om er een steel aan te maken of hem ergens op te hangen als decoratie.
De kleuren waren echt prachtig geworden, al moet ik eerlijk toegeven dat ik er niet per se direct een bloem in zie. :) Afijn, toen de bloem klaar was, kon ik mijn weg vervolgen. Ik was eigenlijk vrij laat, de markt werd rond vijf uur afgebroken maar de tuin was nog tot zes uur open dus heb ik omdat alles al ingepakt werd nog even door de tuin gelopen en in het zonnetje naar de vissen gekeken.
Vervolgens fietste ik door de stad om ergens wat te gaan eten. Het was enorm druk door het jaarlijkse studentenfeest; overal liepen mensen in witte kleding die duidelijk toe waren aan een feestje. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een sobere pizzatent, maar wel eentje met heerlijke pizza’s. De vrouw vertelde trots dat ze ooit een prijs hadden gewonnen voor de beste pizza’s. Ik kon er weinig over vinden, maar eerlijk is eerlijk: de pizza smaakte fantastisch.
Ik zat bij Pizzeria Palermo. Een ontzettend lieve vrouw nam mijn bestelling op en dacht zelfs aan mijn welzijn door te vragen of ik misschien liever naar buiten wilde zitten kijken. Een subtiele poging om mij aan de tafel te zetten bij een andere man die ook alleen zat, sloeg ik vriendelijk af.
Vijf minuten later kwam er echter een hele vervelende man binnen. Hij sprak mij aan alsof ik hem kende en ging tegenover mij zitten, terwijl zijn dubbelzinnige opmerkingen vrij duidelijk maakten dat dit allesbehalve toeval was. Ik heb hem weggestuurd en aangegeven dat ik geen behoefte had aan contact. Vervolgens schold hij mij uit voor “leeghoofd” en ging hij op de wachtstoelen tegenover mij zitten, waar hij mij tijdens het eten constant bleef aankijken.
Sinds het uit is met mijn ex-partner word ik steeds vaker lastiggevallen door dit soort mannen. Laatst had ik in Den Haag nog iemand die mij begon te filmen. Toen ik zei dat hij het van zijn telefoon moest verwijderen, pakte hij mij bij mijn nek en drukte hij mij tegen een muur. Ik heb zijn telefoon afgepakt en aan een vrouw gegeven die zich ermee bemoeide. Ik had die man makkelijk in elkaar kunnen slaan, maar ik ben niet zo triest. Uiteindelijk gaf die vrouw zijn telefoon gewoon terug, dus wat er verder met die beelden gebeurd is, weet ik niet. Even later kwam hij mij opnieuw opzoeken bij de Albert Heijn verderop in de stad. Hij dacht waarschijnlijk dat ik hem niet herkende, maar ik heb hem daar opnieuw aangesproken op zijn gedrag dat ik er niet van gediend was. Of er komen vrouwen in mijn oor roddelen over dingen die toevalligerwijs iets te maken hebben met iets wat ik heb meegemaakt.
Dit soort situaties maken dat ik niet meer zo graag buiten kom. Het zijn van die dingen waar je eigenlijk niets aan kunt doen; ze gebeuren gewoon. En als je hiermee naar de politie gaat of het aan iemand verteld heb je het gevoel dat je eerder voor gek verklaard wordt dan dat ze je serieus nemen. Dus probeer ik het maar van mij af te laten glijden. Maar goed we hadden het eigenlijk over een leuke dag. Ondanks alles wilde ik dit toch even benoemen. Daarna was ik er eerlijk gezegd ook wel een beetje klaar mee, maar van mijn laatste geld ben ik op de Varkensmarkt nog een bananensplit gaan eten. Ik heb heerlijk in het zonnetje gezeten terwijl mijn telefoon opladen en nadacht over dat ik moet gaan sporten omdat ik alleen maar aankom met al dat eten, weer een gedachte die niet helpend was voor mijn welzijn.
Voor die avond had ik nog een voorstelling gereserveerd, maar door het voorval en de lange wachttijd van anderhalf uur, gecombineerd met weinig financiële ruimte, voelde het uiteindelijk beter om gewoon naar huis te gaan. Op het station had ik nog even een normaal gesprek met iemand die daar ook zat te wachten, nadat ik een diepe zucht sloeg om alles van mij af te blazen. Toen de trein aankwam besloot ik toch niet in te stappen en alsnog richting het theater te fietsen dan maar even wachten. Ik bestelde een kopje thee en ging op een bank zitten, samen met nog vijf andere mensen die alleen waren gekomen.
Wat ik toch bijzonder blijf vinden, is hoe vol deze wereld zit met alleenstaanden. Je zit naast elkaar, maar een praatje maken voelt al snel ongemakkelijk. Vroeger zou ik waarschijnlijk gezegd hebben: “Joh, laten we gewoon gezellig bij elkaar gaan zitten.” Dan hadden we waarschijnlijk een leuke avond gehad. Nu durf ik dat niet meer. Er zijn zoveel meningen en oordelen; je bent al snel “wanhopig” of “te veel”. Alleen al bij voorbaat heb ik geen zin meer in dat soort gevoelens. Best jammer eigenlijk, want daardoor onderdruk ik een groot deel van mijn karakter, terwijl ik van nature juist heel spontaan ben.
Zo durfde ik na de voorstelling niet eens een foto te maken van een vrouw met een prachtig kostuum, als herinnering aan de mooie show. Wat kan een mens zichzelf in de weg zitten. Dus nu maar een foto van internet geplukt om jullie toch een beetje een beeld te geven van de show.
De voorstelling die volgde was een prachtige, aparte maar vooral indrukwekkend theaterstuk met een geweldig decor en mooie licht- en geluidseffecten. Het verhaal speelde zich af in een wereld waarin geen mannen bestonden, totdat er na al die jaren ineens een man opdook en daarmee de complete samenleving op zijn kop zette.
De manier waarop er gesproken werd voelde bijna alsof ChatGPT met je in gesprek was. De acteurs droegen kleding die zo van een filmset had kunnen komen; de kostuums waren prachtig en deden denken aan Star Wars, terwijl de maskers weer iets weg hadden van Avatar. Alles aan de voorstelling voelde creatief, apart en fascinerend.
Na afloop was er nog de mogelijkheid om merchandise te kopen. Ik heb de makers wel complimenten gegeven over het prachtige theaterstuk, maar zelfs dan durf ik tegenwoordig niet meer te vragen om bijvoorbeeld een foto. Vroeger deed ik dat soort dingen zonder erbij na te denken. Er is iets veranderd in mijn karakter waardoor ik constant bang ben om “te veel” te zijn. Alsof enthousiasme, spontaniteit of contact zoeken ineens iets verkeerds is geworden.
Dat was eigenlijk ook één van de redenen waarom ik er weer alleen op uit wilde gaan: om mezelf weer een beetje terug te vinden. Alleen voelt het soms alsof ik mezelf vooral in de weg blijf zitten. En ik kies ook nooit echt mensen uit die mij dan het gevoel geven dat ik het waard ben waardoor mijn zelfvertrouwen als ik die opgebouwd heb altijd weer vrij snel afbrokkelt. Stom is dat hoe wij mensen een bepaald beeld wat niet klopt zelf in stand houden door de keuzes die we maken en wat we accepteren in een relatie. En het is niet eens wat anderen letterlijk zeggen, maar wel het gevoel dat langzaam ontstaat wanneer teleurstellingen, afstand en verkeerde ervaringen zich blijven opstapelen.
Op de één of andere manier voelt het vaak alsof ik nooit écht het investeren waard ben. En het vervelende is dat ik het mezelf daardoor ook steeds minder geef. Elke keer wanneer ik alleen op stap ga, word ik opnieuw geconfronteerd met een enorme hoeveelheid onzekerheid. Op een gegeven moment krijg je gewoon geen zin meer in die gevoelens, niet meer in die constante innerlijke strijd.
Dan voelt vermijden rustiger. Veiliger ook. Gewoon thuisblijven, niets ondernemen, nergens heen gaan, niets vragen. Geen risico op ongemakkelijke situaties, afwijzing of dat knagende gevoel dat je “te veel” bent. Alleen is dat tegelijkertijd precies wat het erger maakt.
Doordat ik minder op stap ga, minder durf te ondernemen en mezelf steeds kleiner maak, raak ik ook verder verwijderd van het spontane deel van mezelf. Het deel dat juist nieuwsgierig was, makkelijk contact maakte en zonder schaamte ergens op afstapte. Alsof je jezelf langzaam opsluit om die onzekerheid maar niet meer te hoeven voelen, terwijl die daardoor juist steeds groter wordt.
Hoeveel gevoelens een simpel dagje Leiden eigenlijk al niet met zich mee kan brengen. Het is gek hoe iets wat voor anderen misschien gewoon een “gezellig uitje” is, van binnen een complete strijd kan zijn.
Ken je dat gevoel? Dat je eigenlijk wél iets wilt doen — ergens heen wilt, iemand wilt aanspreken, een foto wilt vragen, een cursus wilt volgen of gewoon spontaan wilt leven — maar dat je het uiteindelijk niet doet omdat je simpelweg geen zin hebt in alle emoties die erbij komen kijken?
Niet eens omdat je het niet wilt, maar omdat de onzekerheid, spanning, schaamte of het overdenken zó vermoeiend zijn geworden dat thuisblijven rustiger voelt. Terwijl je diep vanbinnen weet dat je jezelf daarmee ook steeds kleiner maakt.
Ik ben benieuwd: herkennen jullie dat ook? Dat je verlangens soms worden overschaduwd door de emoties die erbij komen kijken?
Reactie plaatsen
Reacties