Vandaag bracht ik een kort bezoekje aan Gouda. Ik bezocht het Museum Gouda, dat vroeger een oud klooster was. In Gouda speelde het geloofsleven vroeger een grote rol: dagelijks hoorde je klokgelui, missen en grote optochten door de stad trekken. Tegenwoordig kennen we Gouda natuurlijk vooral van de kaas, stroopwafels en kaarsen.
In het museum vond je veel bijbel verhalen afgebeeld op schilderijen, zelf vond ik de verlichting bij sommige schilderijen wat minder goed gekozen, waardoor ze lastig te bekijken waren. In elk zaaltje was wel iemand van het museum aanwezig om eventueel vragen te beantwoorden. Zo las ik een grappig verhaal: vroeger werd een man die een boot vooruit trok een jagertje genoemd. Op een trekschuit zou een mooi kleurrijk houtsnijwerk te zien zijn. Ik zag alleen geen kleur, maar wel een houtsnijwerk verwerkt in een bankje.
Verderop in een ander zaaltje ging het geloofsverhaal weer verder. In een kast stonden allerlei persoonlijke voorwerpen van mensen. Zo lag er ook een oud poëziealbum, precies zoals mijn moeder vroeger had, met dezelfde soort stickers en kleuren.
Er was ook een verhaal van iemand die in korte tijd twee dierbare mensen had verloren. Zijn houvast werd gamen en de vrienden die hij daar had ontmoet. Zijn koptelefoon lag als voorbeeld in de vitrine. Zijn vrienden waren zijn rots in de branding, een oase in de woestijn wanneer je alleen nog droogte ziet.
Ook het theaterscript vond ik erg mooi. Het ging over iemand die daar had geleerd zichzelf te zijn, sterker in zijn schoenen te staan en weer meer te durven. Het script was van de allereerste voorstelling.
Verder kun je er veel Delfts blauw aardewerk bekijken, prachtige potten in allerlei kleuren, schilderijen bewonderen, de bekende Goudse pijpjes zien en er is een apotheek zoals deze vroeger te zien was en een chirurgische kamer.
Daarnaast was er ook een zaal geweid aan emancipatie van vrouwen heel eerlijk waren het allemaal een beetje vage verhalen. Er was een vrouw die prachtige doeken maakte en daarmee bekend was, een vrouw die kookte voor de gemeenschap en je kon aan een muur met buisjes een naam op schrijven van een vrouw die je in het zonnetje wilde zetten omdat ze wel eens gehoord mocht worden. Ik had geen naam die mij te binnen schoot dus koos ik ervoor: de ongehoorde vrouw op te schrijven. Het idee is wel heel leuk want als je ze dus tegen elkaar aan tikt dan had je geluid en werden de vrouwen dus "gehoord" Dat vond ik wel leuk bedacht.
Heel eerlijk had ik meer van het museum verwacht, hele museum pakte mij niet zo misschien omdat toen ik door de stad fietste veel meer zin had om de winkeltjes en gezelligheid op te zoeken in plaats van in een saai gebouw te lopen. Ik ging vooral voor de kappers-expositie maar toen ik daar aan kwam waren de verwachtingen hoog ik verwachte grappige verhalen van bezoekers aan de kapper, maar uiteindelijk was alleen de kapper zelf aan het woord. Op zich wel leuk gedaan trouwens want je kon plaatsnemen in de kappersstoel waarna je op een knop drukte en de kapper begon te vertellen. Alleen had ik juist verwacht overal smeuïge verhalen te lezen/horen (waar je kappers vaak over hoort praten dat ze net een soort psycholoog zijn)Uiteindelijk hingen er vooral foto’s van kappers uit Gouda.
Het allermooiste vond ik toch wel de miniatuur die van de stad Gouda gemaakt was, door middel van een scherm werd de stad in het verleden laten zien toen het nog helemaal omsingeld was met water door middel van een verhaaltje op een scherm. Hierna bracht ik nog een bezoek aan de Sint-Janskerk, waar net een orgelconcert bezig was. Dat maakte het bezoekje toch weer bijzonder. Ik blijf die prachtige glas-in-loodramen indrukwekkend vinden, en vandaag scheen de zon er echt prachtig doorheen.
Ik sloot mijn bezoek aan Gouda af met een typisch toeristisch uitstapje naar een kaaswinkel en een stroopwafelmuur, een beetje zoals een snackmuur. Via een soort McDonald’s-menu kon je je favoriete stroopwafelsnack kiezen, waarna na betaling een van de deurtjes opensprong. Ik koos voor stroopwafelsnippers voor nog geen euro — dat is nog eens een leuk souvenirtje scoren.
Eigenlijk wilde ik nog een warme stroopwafel halen bij de echte Goudse stroopwafelman, die al tig jaar naast de HEMA zit, maar die was helaas al dicht toen ik aankwam. Dus nu geniet ik thuis van een warm bakje stroopwafelsnippers terwijl ik dit verhaaltje typ.
Tip: Wil jij als toerist ook een stroopwafel proeven ga dan echt naar Gouda en niet naar Amsterdam hier zijn de prijzen nog normaal in Amsterdam betaal je echt de hoofdprijs.
Reactie plaatsen
Reacties