Wat een super spannend avontuur voor Vinnie! Vandaag ging hij mee op de SUP. Ik wil dit al heel lang met hem proberen, maar vond het zelf ook mega spannend. Hij kan nogal paniekerig zijn en overdreven reageren op dingen die geen trigger zijn, maar die hij eng vindt omdat hij iets moet of iets voelt wat hij niet kent. Zo kan ik normaal prima aan hem zitten, bijvoorbeeld, maar als ik naar zijn buik kijk, wordt hij bang en mag ik niet in de buurt komen.
Ik weet dus dat ik hem soms moet blootstellen aan exposure om over iets heen te stappen. Uiteraard weet ik dat iedereen iets vindt van de manier waarop iemand met een hond omgaat. Vinnie is nu zeven jaar bij mij en ik ken hem van binnen en buiten. We kennen elkaar inmiddels goed. Wat wel werkt en wat niet, dat weet ik inmiddels. Zo zou hij nooit los kunnen lopen volgens een stichting en oké, soms luistert hij slecht of vindt hij iets lastig. Maar in plaats van heel ver weg te lopen, heeft hij geleerd er nu een stukje omheen te lopen of even te zitten en te wachten of mij te waarschuwen dan kijkt hij naar mij en lossen we het samen op. We kennen elkaar en respecteren dat van elkaar.
Op de SUP was dus wel echt iets ingewikkelds: het opstappen en het peddelen maakte ik mij het meeste zorgen om. Want hoe leer ik hem vanaf de kant op de SUP te stappen?
Ik vond bij het meer een handig opstapplekje waar hij de dag daarvoor met zijn voeten in het water was gegaan om te drinken. Er lagen daar stenen die afliepen, dus daar gooide ik de SUP in.
Hij begon gelijk in de verweer te piepen en wilde niets. Tot hij doorhad dat hij alleen maar zijn pootjes op de stenen hoefde te zetten en op de SUP kon springen. En toen zat hij erop! Hij sprong er niet af, had geen staart tussen zijn benen en ging heerlijk zitten. Soms stond hij zelfs en keek hij om zich heen. Hij zat duidelijk te genieten.
Maar het was ook wel echt even spannend. Het heen en weer gaan met de peddel terwijl de hond in de weg zat, en ik hem echt niet wilde raken (zeker gezien zijn verleden, wilde ik niet dat hij er bang van werd) het klotsende water en de angst dat hij in het water zou vallen… Ik kon zelf nog niet echt ontspannen. Ik wilde zo graag dat dit avontuur goed ging, zodat hij nog een keertje mee wilde en niet denkt: ik kap ermee. Dus ik ben voornamelijk bij hem gaan zitten. Af en toe een aai over de kop en een kusje en dan weer op de knieën en staan. Er kwamen veel boten voorbij, waardoor het water flink heen en weer ging. Enkele mensen zeiden: “Wat leuk!” of “Wat schattig!” en keken naar de hond op de SUP.
Na een uurtje waren we weer terug. Vinnie stapte zonder paniek of snel weg te springen langzaam de SUP af. Alsof hij nog wel een ronde wilde. Ook langs andere kanten bleef hij op de SUP zitten. Terwijl hij als hij met de hondenkar mee is altijd direct eruit wil springen zodra ik bij een stoplicht sta te wachten. Hij vond het dus best wel heel leuk en had veel minder paniek dan ik had gedacht. Voor mij was het vooral een hele spannende eerste keer, maar voor Vinnie leek het uiteindelijk een verrassend leuke ervaring. En ik ben dan ook ontzettend trots op hem.
Ben jij wel eens gaan suppen met je hond? 🐶🏄♀️
Wat was jouw ervaring en welke tip zou jij andere suppers meegeven die hun hond voor het eerst mee willen nemen op de SUP?
Reactie plaatsen
Reacties