Duizendpootjes wandelt door Le Mans – tips voor een stadswandeling in Frankrijk

Bij aankomst in Le Mans was ik zwaar verrast. Het huis stond letterlijk naast de burcht, alsof je zo een sprookje in wandelt. Bij binnenkomst viel het allemaal wat tegen. Het huis zou een eigen verdieping hebben, zo had ik begrepen, met een woonkamer, douche en toilet. Er zouden twee studenten wonen, maar daar zouden wij verder geen last van hebben. Ze zouden niet in ons privé-gedeelte komen, maar wat zagen we? Deze mevrouw kwam gewoon op de bank eten, was zo onbeleefd mij niet eens een hand te geven, terwijl mijn medereiziger wel een vrolijke Au revoir kreeg. Erg onbeschoft dus; deze mevrouw was duidelijk bezig het bloed onder mijn nagels vandaan te halen. Ze deed vervolgens alsof ze wegging, maar bleek ’s avonds haar zware koffer nergens naartoe meegenomen te hebben. Toen we de koelkast openden, kwam er de geur van rottend vlees uit, en alsof dat nog niet genoeg was, zat de badkuip vol met donkere haren. Dit was niet zoals beloofd, niet zoals afgesproken en ook niet zoals ik gewend ben.

Eigenlijk had ik direct contact moeten opnemen met de desbetreffende eigenaar en organisator, maar ik was zo verrast dat ik dacht: ik leg mij erbij neer en accepteer de situatie, ik kan er nu toch niets aan doen. Uiteraard had ik dat niet moeten denken en gewoon op mijn strepen moeten staan, want uiteindelijk waren de koffers gepakt en ben ik ruim een week eerder richting huis vertrokken.

Achteraf had ik gewoon bezwaar moeten maken bij de organisatie om te zorgen dat zij deze vervelende situatie zouden oplossen, desnoods een vervangend verblijf zouden regelen maar ik wilde weer te aardig zijn en mij inleven in de ander en vooral niet te moeilijk doen. Daarmee ging ik ook voorbij aan mijn medereiziger die het ook totaal niet leuk vond.

Terug naar het dorp, dat zonder deze nasmaak vast fijner had gevoeld om te bezoeken. Stom hè, hoe zo’n situatie dan als een steen in je maag kan voelen en een hele vlek kan leggen op alles wat zo mooi was tijdens deze leuke vakantie. Ik heb prachtige dingen gezien, gedaan en mogen ervaren, ontzettend lieve mensen ontmoet en mij heel erg welkom gevoeld, ondanks dat de taal een barrière was. En met dit verhaal schud ik de ervaring van mij af, want we hebben mooie dingen mogen zien en daar gaat het om. 

Ik liep met Dribbel langs prachtige gebouwen in Le Mans en bekeek uiteraard de Cité Plantagenêt. Het is een plek die moeilijk te bereiken is voor mensen in een rolstoel, omdat er veel bestrating is met kinderkopjes, trappen en smalle gangetjes. Maar werkelijk prachtig! Vroeger speelde ik een spelletje Knights and Merchants, en het voelde net alsof ik zo dat decor in gewandeld was. Heerlijke middeleeuwse sfeer: stenen, hout, maar ook de trappen, perkjes en de prachtige kathedraal waar ik apart over ga schrijven. Er is een prachtige fontein naast deze kathedraal, middeleeuwse hôtels en houten huizen die mij qua stijl het gevoel teruggaven van de prachtige stad Neurenberg.

Le Mans heeft niet alleen een geweldig mooie oude stad, maar ook een leuke verzameling kunst op muren en gebouwen die de schoonheid van de gebouwen niet aantast, maar juist opleukt. Er zijn leuke cafés, zoals een spelletjescafé en een kattencafé, en veel winkels met van alles en nog wat. Ik ben niet wezen shoppen, enerzijds omdat mijn financiën dat niet toelieten en anderzijds omdat ik het geluk had deze vakantie veel andere dingen te kunnen bezoeken. En vergeet uiteraard niet om hier langs de heerlijke patisserie te gaan met hun heerlijk eclairs.