Parijs in de winter: Alleen naar de Eiffeltoren op Valentijn

Alleen op Valentijn in de Eiffeltoren

Enorm vaak reisde ik met de bus, trein of auto langs Parijs. Soms sliep ik er een nachtje om de volgende dag weer door te reizen naar mijn uiteindelijke bestemming. Maar echt de tijd nemen om de stad te bekijken? Dat had ik eigenlijk nog nooit gedaan. Jaren geleden was ik wel eens in de Eiffeltoren geweest, maar dit keer voelde het alsof het tijd was om Parijs en de toren écht te ervaren.

Ik boekte een kamer in een gezinswoning. Tot mijn verrassing sliep ik in de kamer van de dochter tussen knuffels, schattige posters en kleine poppetjes. Een bijzondere, bijna vertederende ervaring. In huis liepen ook twee katten rond. Eén van hen was compleet gefascineerd door Dribbel, die natuurlijk weer gezellig mee was op reis. Ook de kinderen vonden het geweldig dat hij erbij was. Dribbel kwam geen aandacht tekort, dat was wel duidelijk.

De volgende ochtend ging ik vroeg op pad om de Eiffeltoren te bezoeken. In eerste instantie dacht ik dat ik er zo’n twee uur over zou doen om erheen te lopen. Op zich geen straf ik had me al verheugd op een lange wandeling door de stad. Maar toen de vrouw des huizes mij haar abonnement aanbood om met het openbaar vervoer te reizen, was ik daar toch wel erg blij mee.

Ik nam buslijn 96 richting de Eiffeltoren, een route die ook nog eens langs prachtige bezienswaardigheden ging. Foto’s maken vergat ik, omdat ik dacht op de terugweg opnieuw de bus te nemen. Dat liep uiteindelijk anders. Het was hartje winter. Min vijf graden, flinke wind en regen. Gelukkig had ik vooraf al een kaartje gekocht, waardoor ik niet lang in de rij hoefde te staan. Binnen no-time stond ik onder de imposante stalen constructie van de Eiffeltoren. In een vierkante lift die schuin omhoog bewoog, ging ik naar boven. Een comfortabele keuze met dit weer boven was het ijzig koud.

En ja… het was Valentijnsdag. Uiteraard had ik precies dát weekend uitgekozen om de toren te bezoeken. Overal om me heen stonden verliefde stelletjes. De stad van de liefde deed haar naam eer aan. Tussen al die romantiek voelde ik me soms even alleen in de koude wind. Maar eerlijk is eerlijk: alleen zijn heeft ook zo z’n voordelen. Ik kon me moeiteloos door de menigte bewegen en bleef wat langer in de souvenirwinkel hangen om op te warmen. Met een paar kleine aandenkens verliet ik uiteindelijk de toren.

Door de mist kon ik niet ver over Parijs uitkijken, maar misschien maakte dat het juist wel bijzonder zo in de vrieskoud., het geheel had iets mysterieus. Ondanks de kou, de regen en de verliefde stelletjes was het een ervaring die ik niet had willen missen.

Wandeling over de montmartre langs de sacré cœur

In de middag ging ik langs de Sacré-Cœur. Helaas kon ik niet naar binnen; ik vond het geen fijn idee om de hond achter te laten en zelf naar binnen te gaan, aangezien hij daar niet welkom was. Er stond ook een behoorlijke rij, dus besloot ik over Montmartre te lopen nadat ik de Sacré-Cœur gezien had. Er waren geen schilders, zoals vaak wordt gezegd. Misschien kwam dat door de vele regen die was gevallen en doordat ik vrij laat aankwam. Ik heb bij diverse winkeltjes gekeken en vond het erg leuk om door deze straatjes te lopen. Er waren prachtige posters te zien.

Ik genoot van de sfeer. Ondanks de kou en de regen op mijn hoofd heb ik me goed vermaakt. Hierna ging ik naar huis om mijn spullen op te halen en richting Le Mans te vertrekken. Lees er alles over in mijn volgende blog.