La Fierté du Mans - Stade Marie Marvingt - Le Mans FC

Tijdens het zoeken naar evenementen in de buurt van Le Mans vond ik een rondleiding in het stadion Marie Marvingt van de club Le Mans FC. Superleuk om hier een kaartje voor te kopen en vandaag was het zover.  De rondleiding duurde ongeveer 2 uur en nam ons mee, zowel voor als achter de schermen en zelfs op het veld Alles was geheel in het Frans; dat was even wennen. Met een vertaalapp op de achtergrond vervolgden wij onze weg door het grote stadion. 

Het stadion ligt in de stad Le Mans en werd geopend in 2011. Eigenlijk zou het stadion openen in 2010, alleen bleek er iets mis met de UEFA-specificaties, die regels hebben met betrekking tot de temperatuur van het stadion, dus pas toen dit in orde was mocht het stadion geopend worden. Het biedt plaats aan ongeveer 25.000 toeschouwers. Het is de thuisbasis van voetbalclub Le Mans FC. Het stadion werd gebouwd om te voldoen aan moderne eisen en verving het oude Stade Léon-Bollée. Naast voetbal worden er soms ook andere evenementen georganiseerd. Het ligt vlak bij het beroemde circuit waar de 24 uur van Le Mans wordt gehouden.

Hieronder zie je foto's van de ruimtes Bovenaan zie je de ruimtes die gehuurd kunnen worden om overdekt de wedstrijd te kunnen bekijken, de een luxer dan de ander, zowel privéruimtes als in de grote hal.

Het stadion in Le Mans heeft aparte persruimtes. Zo is er een tv-studio met speciale palen om de camera's aan te klikken, zodat alles van verschillende perspectieven gefilmd kan worden. Er is een fotokamer en een ruimte om de apparatuur op te laden en spullen te bewaren. Zo wordt de pers ook gescheiden van de spelers.

 
Ook is er veel pers altijd aanwezig in het Le Mans-stadion. Deze mensen mogen in de gele ruimtes terecht. Op de witte tafeltjes kunnen ze hun spullen kwijt en de foto ernaast toont de oplaadruimte en het toiletgebouw. De tv-studiokamer is de ruimte waar de opladers aanwezig zijn. In de persruimte kon ik ook even achter de microfoon klimmen. Natuurlijk superleuk om te zitten waar de spelers ooit zaten en de trainers. Nu was deze ruimte leeg, maar normaal staan er stoelen voor journalisten vooraan en in de zaal, zodat de mensen die iets willen zeggen in de microfoon dat op een relaxte manier kunnen doen. 

In het stadion bevinden zich twee omkleedkamers: er is een kleedkamer voor de bezoekers en een kleedkamer voor de thuisploeg. 
Met elke een verschillende kleur en inrichting voor de thuiswedstrijden is er een luxe versie (rood) en er is de groene kleedkamer die minder luxe is ingericht. Een van de twee spelende teams wordt altijd beschouwd als het gastteam. Het gastteam mag de kleedkamer kiezen waar het zich wil omkleden het is dus niet altijd zo dat het thuisteam in zijn eigen kleedkamer zit, al ga ik er wel een beetje van uit dat dit uit respect wel gebeurt.

Het kleedhok van het Le Mans FC-team heeft hele luxe stoelen en hokjes om de spullen op te hangen/neer te leggen en zacht te zitten, terwijl de groene ruimte kouder aanvoelt, geen stof heeft en meer van hout is.  Henri Legardin is de ontwerper. Hij was groot fan van het stadion van San Siro in Milaan en wilde naast de vormen van een paard/tas ook de ronde vorm terug in kleedkamers. De grote bank creëert een teamgeest doordat iedereen elkaar kan zien en zich zo beter kan voorbereiden.  In het midden wordt vaak een tafel geplaatst met een bord en er is een tv om strategieën te kunnen bespreken. Na het bezoeken van de kleedkamers liepen we door richting het stadion Boven elke locker wordt de naam van de speler geplaatst. Deze zijn bewaard gebleven en hangen nog op sommige plekken, vooral die van internationale teams en andere internationale teams. 

Dit vond ik wel echt het hoogtepunt van de rondleiding Via de trap kwamen we het speelveld op. Door de Le Mans FC-flappen betraden we het veld en konden we zitten in de dug-out (een ruimte waar wisselspelers zitten) als de wedstrijd gespeeld wordt. We namen plaats op de spelersbanken en hebben een paar foto's kunnen maken.

Uiteraard mochten we geen gras meenemen, maar dat had natuurlijk ook wel leuk geweest. We kregen ook echt de opdracht om het niet aan te raken of erop te lopen om zo te voorkomen dat het vol kon komen met bacteriën. Het was namelijk net behandeld en daardoor kwetsbaar. 

De oude velden met maar liefst 400 rollen zaten vol met veel aarde, waardoor het veel voedingsstoffen opnam en snel beschadigde. Daarom werd er in 2019 voor een nieuw grasveld gekozen. Omdat het veld in Nice vervangen werd, kon dit veld overgenomen worden en werd het verplaatst naar het stadion in Le Mans tot het jaar 2021. Dus maar liefst drie jaar lang is het nog meegegaan. Inmiddels ligt er een ander veld. Het probleem met dit veld is dat er nu een schrijnend gebrek is aan licht dat nodig is voor de groei van het gras. Door weinig licht duurt het lang voordat het ingezaaide gras weer optimaal is om op te spelen. Daarom is er UV-werende mulch gelegd en stroken om het groeien te stimuleren.  Mulch bestaat uit een laag materiaal die je over de grond en planten aanbrengt om deze te beschermen of te voeden. Zo heeft het gras de tijd om te herstellen en sterk te worden. Het regenwater wordt opgevangen in bassins van 150 kubieke meter die gebruikt worden om het veld te sproeien.  In het grote stadion zie je tegenwoordig vaker een nieuwe techniek waarbij het gras gezaaid wordt in plaats van dat er grasrollen geplaatst worden, zoals dat vroeger ging.

De kleuren van het stadion van Le Mans FC zijn rood en geel. Sommige stoelen zijn minder fel doordat ze meer licht krijgen en de kleur daardoor sneller vervaagt. Ze hebben de stoelen her en der in kleur verdeeld, zodat het er niet saai en gek uitziet. Er zit dus niet echt een patroon in. De luxe stoelen zijn met handwerk behandeld.

Hieronder zie je een aantal voetbalshirts zijn veel meer dan sportkleding. Ze staan symbool voor identiteit, herinnering en verbondenheid. In stadions worden shirts vaak bewaard en opgehangen om bijzondere momenten te eren: kampioenschappen, promoties, legendarische wedstrijden of iconische spelers. Het is een tastbare herinneringen aan spelers die belangrijk waren voor de club of aan seizoenen waarin iets historisch gebeurde. Zo’n shirt vertelt een verhaal zonder woorden: over strijd, trots, verlies, hoop en saamhorigheid. Supporters herkennen er een tijdperk in  “dat was het jaar dat we promoveerden” of “dat was zijn laatste wedstrijd”. Het ophangen van shirts is ook een vorm van eerbetoon. Het laat zien: jij hoort bij onze geschiedenis. Net zoals rugnummers soms “met pensioen” worden gestuurd bij grote clubs, krijgen sommige shirts een vaste plek aan de muur. Ze worden een soort heilige objecten in de voetbalcultuur – stille getuigen van emotie.