Dit is een keer een ander soort blog dan wat je van mij gewend bent, omdat ik uit een diep dal geklommen ben, een paar traumabehandelingen heb afgerond deel dit persoonlijke verhaal, omdat ik geloof dat het erbij hoort als je schrijft om anderen te helpen. Soms is herkenning al genoeg om iemand het gevoel te geven dat ze gezien/gehoord en niet alleen zijn.
Het is nu twintig jaar later dat ik op het punt sta waarvan ik niet ik niet had voorgesteld dat ik zou zeggen dat ik het liefst iemand anders was.
Ik heb talent, ben slim maar niemand ziet het nog doordat ik enorme pieken en dalen heb gehad met mijn Complexe Post traumatische stress stoornis. Ik heb uiteindelijk niets gehad aan het investeren in mijn school, niets aan mijn ervaring, het harde werken en niets aan mijn loyaliteit. Zelfs niets aan het eindeloze streven om mezelf perfect te maken, om te blijven vechten tot het goed genoeg zou zijn. Al vanaf jonge leeftijd voelde ik mij niet goed genoeg en werd ik niet geaccepteerd voor de persoon die ik was, het was nooit goed genoeg en ik voelde vaak dat ik teveel was.
Ik leerde mij aanpassen aan mijn omgeving en mijzelf als een kameleon mee te bewegen met de omgevingen waar ik in terecht kwam. Zo ontstond er Fawning. Doordat ik zo bezig was met het perfecte plaatje te creëren raakte ik steeds verder afgeleid van mijn dromen en leefde ik steeds meer in een fantasie dan de werkelijkheid.
Ik wilde dat iedereen om mij heen gelukkig was, dat er vrede was, gezelligheid, verbinding. Maar het heeft mij persoonlijk uiteindelijk niets gebrahct ik spreek niemand meer van die tijd. Sterker nog mijn naïeve loyaliteit werd misbruikt mijn naam werd door de modder gehaald. Mijn trauma’s werden gebruikt om een beeld van mij te schetsen dat niet klopt. En telkens als ik probeerde los te laten, het met liefde te benaderen, bleek ik opnieuw de verkeerde liefde te hebben gezien.
Hoe ga je verder als niets lijkt te werken?
Waarom ziet niemand de pijn, alleen de fouten? Waar is de liefde die ik zo gul gaf? Was ik dan echt zo’n monster? Ik voelde me alleen, had nergens meer zin in. Niet depressief maar leeg, als een telefoon die te oud was om nog vol op te kunnen laden. Het is stil, en wat ik hoor wil ik niet meer horen. Wat ik zie irriteert me. Overal lijkt de boodschap dezelfde: hoe waardeloos ik ben. Het voelt alsof iedereen ervan geniet dat ik zo gefaald heb en ervan genieten dat ik mij klein voel.
Dat irriteert mij nog het meeste dat ik klein gemaakt ben en klein gehouden voor de domme. Misschien uit zorg, misschien uit angst, misschien met een zogenaamd goed doel. Maar ik ben niet bang, was ik maar ergens bang voor dacht ik wel eens. Dan zou het tenminste ergens zin hebben gehad nu voel ik alleen maar dat de overheid niet te vertrouwen is dat je nooit op mensen kan bouwen en raakt niets mij meer. Er gaat zelfs geen vuurtje meer aan dat denkt aan overleven het is enkel vechten tegen het systeem wat het anders moet doen in mijn ogen.
Ik solliciteerde op meer dan veertig banen. Voor bijna elke vacature schreef ik een motivatiebrief. Toch sta ik weer bij de voedselbank. Er komt geen geld binnen, maar de rekeningen blijven vallen. Mijn gegevens liggen op straat. Slachtoffer van het baarmoederhalsonderzoek. Na kanker ook nog onveilig. Ik draai in rondjes, word een speelbal van systemen, van andermans blinde vlekken en problemen. De wereld voelt verwend. Mensen praten liever over mij dan met mij over het leven en hoe ik dat dan echt bedoel/zie.
Het irriteert mij ook al dat gedoe waarom waarom kunnen mensen niet zien hoe bijzonder en kostbaar het leven is Dat het hebben van elkaar bijzonder is. Waarom moeten frustraties altijd op mij worden afgereageerd? Ik ben het zat om de pispaal te zijn. Hulp lijkt niet te werken. Werk vind ik niet. Zelfs met een hbo-diploma en jaren ervaring kom ik uit bij het doelgroep register. Zelfs de supermarkt zegt nee. En bij de klantenservice vinden ze mij te licht voor het werk pardon? Alles wat ik wilde was werken aan mijn onzekerheid – om uiteindelijk nog onzekerder achter te blijven met een Wajong die ik voor mijn gevoel veel te snel gekregen heb en mijn leven heeft afgepakt.
Het begon allemaal als een waas, een schim, een flits, een afleiding. Ik was alleen. Riep om hulp in de lucht en droeg het met mij mee, de beelden, de angst, de onduidelijkheid en de vaagheid. Ik was de leukste thuis, maakte iedereen aan het lachen, verbond mensen en gaf ze een goed gevoel. Ik wenste verandering voor iets wat ik voelde maar niet begreep elke keer droeg ik alles met mij mee. Terwijl ik andere probeerde te begrijpen tot het fout ging, Ineens was ik niet goed genoeg. Ineens was ik alleen de schuldige. Had ik toen maar geweten wat dit met mijn leven zou doen. Hoe mijn onbezorgde leven zou veranderen in een hel. Hoe ik zou veranderen in iets wat ik nooit wilde zijn. Ik brak. En brak. En brak opnieuw. Iedereen vertrok. Ze noemden me zwak en koud. Niemand zag hoe diep ik zat. Achter gesloten deuren vocht ik elke dag. Ik gaf aandacht, investeerde, bleef geven – maar er kwam niets terug. Mensen verdwenen, zwegen, noemden me ingewikkeld en lastig.
Ik begon steeds meer duistere dingen te zien die het daglicht niet konden verdragen. Mijn leven begon te voelen als een slechte film, Ik was in een groot spel terecht gekomen, zo vals dat je niet meer kunt aftasten of de wereld echt of nep is. Ik begon mezelf op te offeren. Dan had ik tenminste nog een doel en misschien kwam ik er dan uit. Ik ging door, alsof het niet de laatste druppel op een gloeiende plaat was. Ik zocht verdoving en lachte mijn problemen weg en vocht met donkere geesten. Niemand zag het verborgen leven, we deden alsof alles normaal was. Het voelde alsof iedereen wegkeek. Als je niets zegt, gaat het dan vanzelf over? Kun je iets anders zijn dan je bent? Tot ik iedereen kwijt was, ook mijn familie. Ook mijn vrienden. Iedereen verdween. Goodbye en ging verder alsof er nooit iets gebeurd was.
Was ik daarom verhuist om een deksel op mijn neus te krijgen? Even ging het weer goed. Ik haalde mijn propedeuse. Had een fulltime baan. Tot het daar ook misging. Eén verkeerde opmerking op het verkeerde moment en ik kon vertrekken, lag niet meer lekker in het team.
Weer een te gevoelige blinde vlek geraakt, weer vertrekken, weer schulden. Weer alles kwijt waar ik voor gevochten had. En nu? Werkloos. Afgewezen. Weer dat register. Weer die stempel. Misschien is dit de oneerlijke waarheid.
Het is je gelukt om mij erin te luizen. Maar geen dal is diep genoeg om mij in te laten vallen. Dus ik ga door. Tot het diepste einde. En ja ik wilde stoppen, maar ik kan het niet. Omdat ik ergens weet dat na elke val de tijden weer veranderen en ik weer ga groeien. Er is een hele mooie quote van christine Cain die mij er altijd door heen helpt: Sometimes when you are in a dark place you may feel you have been buried when in fact you have been planted.
Hoe ik het voor mij had gezien?
Ik had zo graag samen willen wonen met iemand van wie ik hou, zorgen voor twee lieve kinderen, een grote vriendengroep om me heen. Reizen in een zelfgebouwde bus, een foodtruck op festivals, een kringloop, een dieren-café of een kleine camping. Een eigen huis, met kleine details waar ik vrolijk van wordt met schoonheid opgebouwd en rust uitstralend. Had ik dit harder moeten uitspreken? Was het dan wel gelukt? Nu ben ik te oud omdat nog te realiseren. En hoe ga je dan verder?
Nu sta ik hier met lege handen, trillend, zoekend naar vaste grond. Ik vraag me af hoe ik de wereld ooit kan zien zoals die is, in plaats van zoals ik hoop dat hij zou zijn of zoals trauma en pijn hem/het hebben ingekleurd. Wat mij is overkomen voelde als liefde, maar was in werkelijkheid een geraffineerde vorm van verwarring en misbruik, die alles wat puur was onveilig maakte.
Ik schrijf dit niet omdat ik mijn pessimistisch voel, ik blijf positief, ik blijf hopen en leven en leuke dingen doen dat is wat ik mijzelf heb beloofd en ook al voelt niet alles leuk en kan ik de tijd niet terugdraaien. Ik kan er nu iets van maken en mij blijven openstellen voor geluk ook al zal er altijd een stukje pech bij komen kijken. Ik ben onderweg en ook al heb ik de antwoorden ook niet misschien is dat voor nu wel genoeg. Als ik iemand het gevoel kan geven dat ze er niet alleen voor staan, dat er meer mensen zijn zoals ik die zich niet gezien/gehoord voelen dan heeft het zijn doel bereikt.
Ik hoop jullie met mijn verhalen te blijven inspireren, prikkelen, blij te maken en dus ook deze keer hoop te geven voor de gene die het zwaar hebben, dat je nooit moet opgeven! Blijf duizendpootjes volgen want een duizendpoot is creatief hoe zet je anders al die pootjes zo neer dat ze niet verstrengeld raken en stap je zonder te vallen door. Precies als een duizendpoot het kan waarom wij dan niet?
Reactie plaatsen
Reacties