Huis en dieren oppassen bij anderen: mijn ervaring als huisoppas

Heerenveen

Ik had gepland er een week te verblijven, maar uiteindelijk werden het iets minder. De kat kwam gezellig kroelen, de hond vermaakte zich in het naastgelegen bos, en ik heb heerlijk in de tuin gezeten met een kopje thee. Ook heb ik me uren vermaakt in de superleuke kringloopwinkel om de hoek. Ik genoot van de rust, het vakantiegevoel, het zonnetje op mijn hoofd en de leuke skeelerroutes in de buurt.

Bij binnenkomst lag er iets lekkers klaar, samen met een zelfgeschreven briefje met instructies over het huis en waar alles te vinden was. In het begin is het altijd even wennen om zomaar iemands kasten open te trekken en een paar kopjes tevoorschijn te halen, maar je went er snel aan. Ik zie het als een soort b&b waar je verblijft alleen dan gratis.

Noordwijk

Via Facebook kwam ik deze advertentie tegen: “Oppas gezocht voor 2 katten in Noordwijk.” Ik reageerde direct; het leek me heerlijk om even in een andere omgeving te zijn en te genieten van een mini-vakantie. De bewoners gingen een paar weken weg, en alles was tot in de puntjes verzorgd. Ze hadden zelfs genoeg eten voor mij geregeld. Ik heb me ontzettend vermaakt en in tijden niet zo heerlijk en uitgebreid gekookt en gegeten.

Ik mocht mijn eigen dieren mee nemen. Het was even spannend hoe dat zou gaan met de kat, maar ze deden het bijzonder goed samen. Droppie was mega nieuwsgierig naar de katten in huis. Eén kat kwam af en toe binnen, maar zat voornamelijk buiten; de andere kwam elke avond en middag even knuffelen als ik thuis was. Dribbel negeerde de katten volledig en vermaakte zich uitzonderlijk goed op het strand van Noordwijk.

We wandelden samen door de regen naar andere plaatsen in de buurt, en ik vermaakte me ook in een superleuke, kleine, volle kringloopwinkel vol keukenapparatuur.Ik ging met een koffer vol nieuwe spullen weer naar huis, met een voldaan gevoel. Het was zo leuk hier: wat werd ik goed verzorgd, en wat was het fijn om er even tussenuit te zijn! Het voelde er veilig, en er waren geen problemen, behalve dat de kat ’s avonds binnen moest blijven. Hij wist namelijk heel goed hoe hij via het luikje naar buiten kon ontsnappen. Niet heel vreemd ook, want het bleek een oud zwervertje te zijn. Al was het best een wonder dat hij het aaien überhaupt toeliet, dat verklaarde waarom het soms niet helemaal vlekkeloos verliep. 🙂

Antwerpen

Via facebook vond ik een leuke huizenruil met Antwerpen uiteindelijk zijn de mensen op de periode dat ze mijn huis zouden bewonen langer in Frankrijk gebleven maar voor mij was dit een leuke ruil. Antwerpen verbaasde mij positief, ik weet nog dat ik er een keer ben geweest met een vriendinnejte destijd en dat het mij niet heel erg is bijgebleven als een geweldige stad. Maar wat heb ik mij vermaakt in huis waren allemaal lieve spreuken neergezet ook voor de gasten. En in een cafe vond ik het mooie tekstje: This time choose yourself, dat vond ik zo lief! 
Ik heb een prachtige show gezien in het museum en heerlijk rond gewandeld door de stad. Het fijne aan dit huis vond ik dat het op een tweede etage lag dit voelde veilig al moet ik altijd wennen aan zo'n trappenhuis. Ik hoefde geen dieren te verzorgen enkel netjes het huis achter te laten. De dagen vlogen voorbij, en voor ik het wist, kon ik alweer naar huis.

Spanje (blanca)

Na mijn traumabehandeling was ik diep verdrietig. Ik durfde het avontuur in Amsterdam niet door te zetten, en had gewoon even een pauze nodig—niet weer mezelf verliezen aan kruimels van liefde. Dus besloot ik een oppasplek te zoeken voor mijn hond en kat. Via een website kwam ik terecht bij een meneer die vanwege de Brexit regelmatig uit Engeland weg moest.

Mijn reis begon in Utrecht, met een tussenstop in Parijs, richting Alicante. Vandaar naar Cartagena, via Ibiza met de boot naar Valencia, en uiteindelijk de bus naar Murcia-Blanca. Het was een prachtige rit door de bergen, en ik voelde even zin, hoop.

Maar de werkelijkheid bij aankomst sloeg hard toe. Het huis was chaos. Het water en de elektriciteit moesten eerst aan, en ik baande me een weg door een plaag katten die de trappen overspoelde. De douchekop was kapot, de wasmachine een wankel draagbaar apparaat dat regelmatig water over de keuken verspreidde. De stroom viel telkens uit en moest opnieuw opgestart worden. Na een paar weken ontdekte ik geluiden op zolder en spullen die er eerder niet waren spannend, maar ook beangstigend.

Toen begon het echte gekkenwerk. De wc bleef maar doorlopen, en toen ik probeerde het balletje goed te plaatsen, brak het ding helemaal af. Het huis stond onder water, ik moest het water afsluiten, en toch douchen terwijl de wc onafgebroken doorliep. Niet alleen de woning overstroomde maar er waren ook serieuze overstromingen in/om do het dorpje. Voor een busticket had je contant geld nodig, maar nooit meer dan vijf euro, want wisselgeld gaven ze liever niet. En met weinig geld op de rekening was pinnen nog niet zo makkelijk. Mijn fiets had een afgebroken trapper midden in een woestijnachtig gebied waar ik ook nog is door honden achterna gezeten werd, vanaf toen moest ik vaak twee uur lopen om ergens te komen.

Het dieptepunt kwam toen ik een verborgen camera ontdekte in een kastje van de slaapkamer, net nadat ik even met mezelf had gespeeld. Ik kon er niets aan doen, behalve het internet uitzetten en proberen het van me af te zetten. Financieel kon ik nergens heen, en alsof dat nog niet genoeg was, werd ik ook nog eens ingeluisd door een dame in een Chinese winkel. Ze werd getriggerd door TikTok-video’s over afvallen die ik keek, beschuldigde me van jatten en verbood me de koelkastdeur te openen. Alles leek tegen me te zijn.

In paniek rende ik een café in een kelder binnen. Met gebrekkig Spaans en een vertaler probeerde ik uit te leggen wat er aan de hand was, maar in plaats van begrip werd ik opgepakt. Drie politieagenten en iemand van het maréchausséel kwamen erbij. Ze probeerden me erin te luizen, probeerde mij hun te laten bellen wat ik weigerde en schakelden snel mijn telefoon uit. Toen hoorde ik hun praten en het woord puta benoemen wat hoer in het Spaans is en ik sprak hen direct aan. Na een reeks corrupte spelletjes mocht ik eindelijk weg. Ik hoefde niet vast te zitten, maar moest het dorp verlaten. ’s Avonds ontdekte ik dat mijn paspoort nog steeds niet was teruggegeven die hun van mij afgepakt hadden. Gelukkig had ik bedacht de volgende dag te vertrekken. Met een soort improviserende dans van onderhandelingen kreeg ik mijn paspoort uiteindelijk terug, precies op tijd.

Het voelde alsof alles dat mis kon gaan, ook daadwerkelijk misging. Eerder was ik al bijna dakloos geworden toen ik tijdens het hardlopen mijn sleutel kwijt raakte en de sloten moest vervangen. Pas toen ik in een hotel zat in een andere stad voelde ik even rust. Thuis voelde ik een enorme opluchting. Was dit een naïeve actie geweest, ondanks dat ik dit via een officiële site had geregeld kan vertrouwen niet bestaan of had ik gewoon pech? 

Kampen

Je zou bijna denken dat ik het nog durfde, maar enkele weken later probeerde ik weer een woningruil via een officiële site. Deze keer mocht ik slapen in de kinderkamer van de vader die in mijn woning verbleef. We hadden veel contact en het voelde veilig, al sloeg de benauwdheid even toe toen ik de buren op de trap hoorde lopen. De meest enge gedachten schoten door mijn hoofd: ze komen me pakken, ik word achter de ramen gezet of gevangen genomen om dingen tegen mijn wil te doen. Maar met de hond naast me kon ik die angst loslaten en viel ik uiteindelijk in slaap.

De volgende dag wandelde ik door het mooie Kampen, terwijl de sneeuw alles bedekte. Het was koud, maar ik kocht een goede winterjas en trakteerde mezelf op een knipbeurt, om me weer een beetje mens te voelen. Het weekend vloog voorbij, en met een voldaan gevoel en een positieve ervaring rijker vertrok ik weer richting huis.