Ik had een show in Utrecht. Toen bedacht ik ineens: ik heb nog een kaartje naar Keulen! Ik zou hier namelijk mijn Oud & Nieuw doorbrengen in Keulen, maar omdat de hond op het laatst ineens niet welkom bleek in het huisje, kon dit niet doorgaan. Dus daar gingen mijn oud&nieuw-plannen, dus bracht ik oud en nieuw door bij het vuurwerk en het welbekende vreugdevuur in Scheveningen en heb ik uiteindelijk een superleuk feestje gehad doordat ik een bandje kon krijgen van twee mensen die het feestje al vroeg verlieten, dus met een lijmpistool snel alles vastlijmen en dansen maar.
Ondanks veel ongeluk heb ik ook vaak geluk. Zo was ik zo dom geweest om mijn ticket niet voor december, maar voor januari te kopen en omdat de trein ook in Utrecht stopte, dacht ik: weet je wat, ik ga alsnog naar Keulen! Zo hoefde ik alleen via de huizenruilsite een verblijf te boeken en een terugrit.
In de avond scoorde ik via Ticketswap op het laatste moment een kaartje voor Jochem Otten bij Aan de Slinger in Houten. Dat was snel de bus en trein pakken om op tijd te zijn. Eigenlijk had ik nog even naar het toilet gewild, maar de deuren gingen al sluiten. Even was ik bang dat ik heel nodig zou moeten tijdens de show. Ik zat namelijk lekker vooraan op de 4e rij, maar gelukkig was dat niet zo. En wat een avond, ik heb enorm gelachen en in tijden niet zo’n superleuke show gezien. Mocht je dus kaarten kunnen scoren, echt doen!
De volgende dag ben ik na een slechte nachtrust, met een moe hoofd, vertrokken naar The Immersive Experience: 4K-technologie waarbij er via een diaprojectie wordt afgespeeld met kunstbeelden en teksten. In Antwerpen ben ik destijds naar Monet geweest, waar dit ook te zien was, maar dan in een zaal die echt van boven tot onder gevuld was met kunstprojecties en bijpassende muziek, waardoor het allemaal net iets indrukwekkender was.
Van Gogh had een bewogen leven. Hij werd opgenomen in een gekkenhuis, zou psychoses hebben gehad en zijn eigen oor hebben afgesneden. Later zou hij zichzelf in zijn borst hebben geschoten, maar hij raakte zijn buik en overleed twee dagen later. Bizar verhaal toch, en nog erger: zijn schilderijen leverden tijdens zijn leven nooit geld op; hij verkocht er slechts één. Pas na zijn overlijden werden zijn werken voor ontzettend veel geld verkocht. Geleden en er ook nooit een cent voor gezien. In het museum maakten ze ons wijs dat Van Gogh kleurenblind zou zijn, maar ik vind dat een vreemd verhaal. Hij schilderde namelijk ook één slaapkamer in drie versies met verschillende kleurtinten en hij wist precies dat de zon geel moest zijn en het gras groen was. Als je het mij vraagt: lariekoek.
Aan het eind was er een VR-experience. Op mijn hoofd kwam een zware witte bril en daardoorheen zag ik, in de stijl à la Van Gogh, een film met bewegende beelden die je kon zien door je hoofd van rechts naar links te bewegen. Het beeld ging af en toe automatisch van links naar rechts; ik werd er een beetje wazig en misselijk van. De wandeling bracht je langs een café, natuurlandschappen en grappige details zoals een hond en een kat die door het dorp liepen, een paard en wagen die aankwamen. Prachtige bomen in bloei en gezellige mensen in het café. Mijn bril liep een keer vast, waardoor ik het verhaaltje opnieuw moest beluisteren, en toch had ik er aan het eind nog steeds niets van begrepen, omdat ik zo afgeleid werd door de beelden.
Daarna door naar de tekenwedstrijd, waarin je een kleurplaat kon invullen en aan de muur kon bevestigen. Nog een rondje door de museumwinkel en toen op naar de souvenirs. Het hadden er twee moeten zijn, maar we kregen er letterlijk eentje door onze strot gedrukt (een keycardhouder) en mochten kiezen tussen een button met een doodskop of een 3D-boekenlegger. Ik vond de boekenlegger heel leuk, maar omdat ik mijn telefoon vaker bij me heb dan een boek, ga ik die daarop plakken.
Toen ik thuis kwam na de lunch, was ik behoorlijk moe. Ik zou die avond weer een uur onderweg zijn naar de show van Anuar – Staat ie aan. Echter, omdat deze om zes uur begon in plaats van acht uur, waar ik vanuit was gegaan, omdat dit meestal zo is, lukte mij dat qua reizen en energie niet meer. Het was ook nog eens een crowdwork-comedyshow, waarbij de komediant interactie heeft met het publiek en de show mede geleid wordt door die inbreng. Ik had al wat shows van hem bekeken waarin hij echt interactie heeft met het publiek en dacht: nee, dat trek ik vanavond niet meer. Buiten dat zou ik te laat zijn en moe en kwetsbaar. Dus besloot ik het huisje alvast schoon te maken en de volgende ochtend vroeg de trein richting Keulen te nemen.
Ik heb een kamer in een huis geboekt, lekker oldschool: een kamer delen met een gezin. Een beetje een B&B, maar dan zonder ontbijt. Wel met ruimte om te koken en een aparte douche en toilet. Omdat de hond lang in de trein moest reizen, wilde ik hem meenemen naar een markt. Althans, dat was de bedoeling. Volgens het boekje was dit de nummer 1-markt van Keulen, maar ja… tot de middag was deze te bezoeken, en toen ik er was, was alles al opgeruimd.
Daarna heb ik een beetje doelloos rondgewandeld in een veel te koude stad, zonder sjaal en handschoenen, omdat deze ineens niet meer in mijn tas zaten. De hond was heel hyper van de reis en ging alle kanten op, behalve de route die ik wilde. Om op te warmen ben ik uiteindelijk vroeg naar "huis" gegaan en heb ik lekker in mijn eentje de avond doorgebracht. Even gekeken wat ik de volgende dag wilde doen, al was ik er al snel achter dat ik deze dagen gewoon wilde aankijken, in plaats van alles vol te plannen en mij te laten verrassen door hoe het zou lopen.
De volgende dag kon ik gelukkig een sjaal, oorwarmers en handschoenen van de vrouw des huizes lenen. Dus ging ik, na het uitlaten van de hond, op pad naar de Hohe Domkirche St. Peter und Maria. Een gotische kathedraal uit 1880, die al sinds 1248 in aanbouw is—meer dan 600 jaar bouwtijd! Hoe berekenen ze dat toch? Zoveel details! Je vindt hem midden in de stad, en ondanks de Tweede Wereldoorlog is hij niet ingestort, al was hij wel zwaar beschadigd. Het is dan ook het symbool voor standvastigheid en herstel, en werd in 1996 uitgeroepen tot UNESCO-werelderfgoed. Het is de grootste kerk van Europa, en dus ook de grootste kathedraal van Duitsland. En werkelijk prachtig, ondanks zijn grijze, sombere kleuren.
Het was 1 graad toen ik de toren in Keulen beklom, en wel -10 voor mijn gevoel toen ik na het beklimmen van de 533 treden boven aankwam. Daarna kon ik even genieten van het uitzicht over de Rijn en Keulen, al werkte het weer niet echt mee: door de kou was het behoorlijk bewolkt.
De toren beklimmen is op zich al een beleving. Ik was blij dat ik op een rustige maandag ging, waardoor ik gemakkelijker door de smalle, ronde trap kon klauteren en niet als een sardien in blik mijn weg hoefde te vervolgen. Halverwege was er een stop bij de grote kerkklokken. Daarna kwam je uit aan de zijkant van de kathedraal, waar het flink waaide en koud was, maar waar je wel het meeste uitzicht over de stad had.
Via een stalen trap met drie verdiepingen kon je nog verder omhoog. Door de netten heen lukte het om enkele foto’s te maken en te genieten van het uitzicht. Ik kan deze klim zeker aanraden op een dag met een lekker zonnetje. Het bijzondere vond ik dat dit prachtige gebouw volgeklad was met allemaal liefdesteksten en vol hing met slotjes om de liefde te verzegelen. Een mooi gebaar, ergens, maar ook wel zonde van deze prachtige oude kerk.
Na het bezoeken van de Dom moest ik echt even opwarmen. Mijn god, wat was het koud, brr! Dus liep ik het eerste het beste tentje binnen en trakteerde mezelf in een sjieke zaak op een taartje met een warme bak drinken. Het moest natuurlijk wel een Duits taartje zijn; als je er bent, moet je dat geproefd hebben, maar het was niet helemaal mijn smaak. Daarna had ik zin om gewoon een beetje rond te wandelen en de stad te bekijken. Omdat het maandag was, waren de musea gesloten, dus liep ik enkele leuke winkeltjes binnen om een aantal souvenirs te kopen, zoals typische Duitse quotes en bijzondere kleine kunstafdrukken.
En vervolgde mijn weg door de kloostertuin langs het beeld “Die Trauernde” en bracht ik een bezoek aan de St. Alban-kerk, Maria im Kapitol. Onderweg kwam ik ook langs de Minoritenkirche en de Ulrepforte, een historische stadspoort en verdedigingstoren, die vanwege het donker al mooi verlicht waren. Ook zag ik de Severinstorburg, de zuidelijke stadspoort, en op het plein daar scoorde ik een pretzel. Goedkoop en lekker, daar word ik wel blij van! :)
De volgende dag ging ik vroeg op pad naar de Cologne Triangle, waar ik opnieuw van een prachtig uitzicht mocht genieten. Dit keer was het extra bijzonder, omdat het een stuk minder bewolkt was. De lift schoot supersnel omhoog naar de 28e verdieping, waar ik rondom over de stad kon uitkijken. Het was enorm schattig: er was een klas met kindjes van ongeveer vijf jaar oud die elkaars handjes vasthielden terwijl ze vol verwondering naar de stad keken. Beneden had ik nog nét op tijd een ticket weten te scoren, voordat — naar mijn gevoel — duizend kinderen tegelijk naar boven gingen. Daardoor kon ik nog even in alle rust van het uitzicht genieten.
Hierna vervolgde ik mijn weg naar een ander uitzichtpunt, maar achteraf bleek daar geen officieel uitzichtpunt te zijn, maar een restaurant in een werkgebouw. Officieel was het zelfs afgesloten vanwege een besloten feestje, en normaal gesproken mag je er alleen naar binnen als je er luncht of dineert. Toch deed de beveiliger een belletje naar boven, waardoor ik tussen de prachtig gedekte tafels door kon genieten van een drankje en een superleuk uitzicht. En zelfs nog even het terras op kon om een foto/filmpje te maken. Daarna moest ik wel heel snel door met spanning, omdat ik nog maar een paar procent batterij had. Ik vertrok daarna richting huis om snel even de hond uit te laten.
Nadat ik mezelf én mijn batterij weer voor bijna 80% opgeladen had, ging ik opnieuw op pad, dit keer richting het chocolademuseum. Onderweg kwam ik langs een middeleeuwse poort waar een leuke pub gevestigd lijkt te zijn, maar deze ging pas om twee uur open, dus van binnen kijken zat er niet in. Ook zag ik het Hansagymnasium, een prachtig gebouw uit 1898–1901. Eerst dacht ik dat het een kerk was, maar toen ik door de deur wilde en kinderen de deur voor mij wilden open doen, bleek het om het Hansagymnasium te gaan en wist ik genoeg. Daar hoefde ik dus niet meer heen. 🙂
Toen ik uit de metro stapte, voelde ik mij onrustig en dat los ik meestal op met shoppen, dus helaas gebeurde dat nu ook weer. Ik had mijn te koude, gekruisde, grijze jas aan, die mij geen zelfverzekerd gevoel gaf, dus scoorde ik een blauw vestjasje met bloemenprint, waardoor ik mij weer iets beter voelde. Met een schuldgevoel verliet ik de kledingwinkel: ik kon niet contant betalen en moest pinnen. Als je het geld dan zo in je hand hebt gehad, doet het toch even pijn om het weg te geven. Ook scoorde ik een goedkope ansichtkaart als souvenir, met daarop de Dome-stad. Ik moest er zó om lachen dat ik hem niet kon laten liggen.
Met nog maar een kwartier over om het chocolademuseum te bekijken, wat natuurlijk bizar weinig tijd is, besloot ik ergens een hapje te gaan eten en bewust de rust te nemen, voordat ik na het eten weer direct naar "huis" sjeesde, iets waar ik mezelf vaker op betrap. Met mijn nieuwe schoenen aan liep ik later vol zelfvertrouwen weer naar buiten. Heerlijk, zo’n dagje. Wat is het leven toch mooi, en wat fijn om vrij te zijn!
Het zit er weer op, lekker onderweg naar huis, met op de terugweg nog een cadeautje: een prachtig verlichte Dom. Is het geen plaatje?
Reactie plaatsen
Reacties