Duizendpootjes door de polders

Van Blankenberge naar de Haan

De ochtend begon met een wandeling door de Uitkerksepolder. Het bezoekershuis was helaas nog gesloten tot half twee, dus de warme chocolademelk met slagroom en het appelgebak moesten even wachten. Dat gaf me wel de kans om de korte wandelroute goed te verkennen. Wat een leuke verrassing! De route was perfect voor kinderen: klauteren over boomstammen, een slackline uitproberen, een touw om omhoog te klimmen, en allerlei visuele en gehoor-opdrachten om te ontdekken. 

Na de wandeling wandelden we terug naar het dorp en daar wachtte een heerlijke verrassing: de allerlekkerste wafel uit België, samen met een Latte Caramel. Even een momentje puur genieten. Daarna terug naar het huisje om even te ontspannen, voordat ik zonder de hond naar de kringloopwinkel in Zeebrugge gingen. Wat een vondsten! Prachtige soep- en pastaborden, een warme trui met jas en tas, en zelfs een saxophoon LP. Ik kende de muzikanten niet, maar hoe slecht kan een sax nou klinken?

De dag sloot ik af met een avondwandeling en een vega-kebabbroodje dat zo lekker was dat ik er twee van at. Teveel, maar dat mocht de pret niet drukken. Met een volle buik en een tevreden gevoel lag ik later in bed.

De volgende dag stond een langere polderwandeling op de planning. Vanuit het VVV-kantoor haalde ik een route van 30 km op, maar halverwege besloot ik een kortere, veiliger route te nemen via Lissewege en Dudzele. Zo bleef het plezierig en hoefde ik niet in het donker door het bos te lopen.

Onderweg genoten we van koeien in de weilanden, een nieuwsgierige reiger en de verse groente- en fruitautomaten langs de weg. De hond werd flink verwend met Bifi-worstjes en ik had drinken bij me, zodat we onderweg niets tekortkwamen.

In Lissewege bewonderde ik het Spanienhof, waar Santiago de Compostela logeerde, en de enorme kerk met de indrukwekkende toren. Kleine, onverwachte details maakten de wandeling extra leuk: een heldhaftige strijder, en de Ter doest Chapel. Van een enorme pot met een madeliefje in Wenduine werd ik erg blij.

Niet alles verliep zonder schrikmomenten: een oud mannetje langs de route deed mij even schrikken toen hij zijn hand tegen het raam hield met een bloeduitstorting en ik het aanzag voor bloed, omdat ook het raam wagenwijd openstond dacht ik even dat er iets speelde. Gelukkig bleek er niets aan de `hand`. 

De weg daarna was lang en druk met auto’s. Onderweg ging de brug open en moesten we wachten voor een boot, maar daarna konden we door naar Wenduine. Het dorp zelf zag er op het eerste gezicht niet heel spectaculair uit, een klein plaatsje waar ik waarschijnlijk niet veel aan gemist heb door het niet uitgebreid te bekijken. Gelukkig hoefden we niet lang te wachten op de bus, zodat we op tijd weer naar huis konden en niet in het donker hoefden te wandelen.

‘s Avonds stond ontspanning op het programma: plannen maken voor de komende week, leuke dingen bedenken en even afleiding zoeken op sociale media. Kleine uitdagingen, zoals onverwachte bezoekers bij het portiek, herinnerden me eraan dat CPTSS soms hard kan binnenkomen, maar ook dat ik manieren heb om mezelf te beschermen en te kalmeren. Het was een dag vol kleine avonturen, mooie ontdekkingen en duizendpootjesmomenten in de polder — momenten om te koesteren, ook als de wereld soms even spannend of overweldigend voelt.