Waar zijn al die mensen gebleven?
Soms vraag ik me af waar al die mensen uit mijn leven gebleven zijn. De vriendinnen met wie ik nachtenlang praatte.
De mensen met wie ik spontaan op avontuur ging. De groepen waar ik me even onderdeel van voelde. Sommige van hen zie ik nooit meer.
Maar ze hebben wel allemaal iets achtergelaten.
Toen ik dertien was kwam ik op een school terecht via Bureau Jeugdzorg. Het was een plek waar veel jongeren zaten met hun eigen verhalen en moeilijke thuissituaties. Daar leerde ik mijn eerste vriendje kennen. Voor het eerst voelde ik hoe bijzonder het kon zijn om betrokken te zijn bij een ander gezin en bij mensen die je echt toelieten in hun leven. Niet alles in die tijd was makkelijk. Veel van ons droegen al jong een hoop bagage met zich mee. Toch bracht die periode mij ook iets waardevols: mijn eerste vriendinnen. We gingen samen op kamp en voor het eerst voelde ik mij een beetje onderdeel van een groep. Ik keek enorm naar hen op. Ze leken ouder, sterker en hadden al zoveel meegemaakt. Ik was zelf nog behoorlijk naïef, maar misschien maakte dat ook dat ik zo open naar iedereen keek.
Toen mijn eerste relatie uitging en mijn wereld weer kleiner werd, ontmoette ik via internet iemand met wie ik al op mijn zeventiende ging samenwonen. Achteraf gezien was dat eigenlijk veel te vroeg. Ik wist nog nauwelijks wie ik zelf was, laat staan hoe het was om zelfstandig te leven of gewoon jong te zijn met vriendinnen. Toch ontstond er in die periode een hechte vriendengroep. We deden veel samen en ik werd een beetje “één van de jongens”. Ze gaven me zelfs de bijnaam Evert. Het voelde als familie. Totdat ook die groep langzaam uit elkaar viel en mijn relatie eindigde.
Later verhuisde ik naar Groningen. Daar begon eigenlijk voor het eerst een periode waarin ik echt leerde wat vriendschap kon zijn. Tijdens mijn opleiding tot dierenartsassistente ontmoette ik Sanne en Cathelijn. Met hen ontdekte ik hoe fijn het kon zijn om samen kleine dingen te doen: honden uitlaten, thee drinken, samen koken, lange gesprekken voeren. Sanne was iemand met wie ik diepere gesprekken kon hebben. Castelijn liet mij zien wat het betekent als iemand er gewoon voor je is, ook op momenten dat je het emotioneel moeilijk hebt. Die vriendschappen hebben mij veel geleerd.
In de jaren daarna ontmoette ik op allerlei plekken weer nieuwe mensen. Via werk, via sport, via eetclubjes, via geloof, via sociale media. Met sommige mensen had ik bijzondere periodes vol gezelligheid: etentjes, sport, vakanties, lange gesprekken, lachen tot je buik pijn deed.
Ik denk nog vaak terug aan die spontane momenten. Midden in de nacht sleeën. Van schoenen wisselen om langer te kunnen blijven dansen. In slaap vallen in de bioscoop omdat we zo hard hadden geklust. Kampvuurtjes, boottochtjes, reizen, gekke uitdagingen aangaan (sprinkhanen eten) voor een gratis eetbon. Het waren van die momenten waarop je nergens over nadenkt en gewoon samen bent.
En toch gebeurde er iets dat ik steeds weer zag terugkomen. Contacten verwaterden. Groepen vielen uit elkaar. Mensen verhuisden. Soms ontstond er afstand, soms begreep ik zelf niet eens waarom iets stopte. Op een gegeven moment merkte ik dat ik het moeilijker begon te vinden om mensen echt binnen te laten. Wat had het voor zin, dacht ik soms, als iedereen uiteindelijk toch weer verdwijnt? Toch bleef ik nieuwe mensen ontmoeten. Via sporten, wandelen met de hond, suppen, fietsen, zwemmen. Er waren altijd weer momenten van verbinding. Maar vaak verloren we elkaar ook weer uit het oog. Soms door drukte, soms door het leven zelf. En toch… als ik terugkijk, overheerst eigenlijk niet het verdriet dat mensen verdwenen. Wat ik vooral voel is dankbaarheid. Dankbaarheid voor alles wat ik van hen geleerd heb. Van geduld en keuzes durven maken, kwetsbaar durven opstellen, lachen om de fouten die ik gemaakt heb en ook het samen stil kunnen zijn.
Ik denk terug aan de vele kopjes thee, de lange wandelingen, de dansjes, de spelletjesavonden. Aan het gevoel van samen zijn zonder dat alles perfect hoefde te zijn. Wat ik misschien nog wel het meest mis, is die ongedwongenheid. Dat je gewoon even bij elkaar kon aanbellen om hallo te zeggen. Dat je spontaan iets leuks ging doen zonder al te zware gesprekken of ingewikkelde dansjes. Niet om je kop in het zand te steken en geen gesprekken aan te durven gaan maar gewoon omdat dat wat geweest is niets nieuws meer brengt. Dus mocht jij dit nou lezen als oud vriendin/kennis en er zit je nog iets dwars, of je mist net als ik gewoon de leuke momenten aarzel dan niet om weer eens contact op te nemen. Weet ook dat ik nog vaak met een glimlach terugdenk aan de tijd die ik met iedereen gespendeerd heb al had ik sommige eindes anders willen zien.
Ik kijk niet alleen naar wat anderen deden, maar ook naar wat ik zelf anders had kunnen doen. Achteraf zie ik dat ik mij kwetsbaarder had mogen opstellen. In plaats van vanuit onzekerheid te vertellen, had ik eerlijker kunnen zijn over de zwaarte en de problemen in mijn relaties en waarom ik soms geen energie meer had en ik het lastig vond dat de vrolijke eef veranderde in iemand die nu moest ontvangen wat ze altijd gaf.
Ik had ook praktischer kunnen zijn: telefoonnummers beter bewaren, niet afhankelijk zijn van Facebook als manier om contact te houden, en eerder bespreken hoe ik vriendschappen wilde vormgeven na mijn verhuizingen. Daarnaast besef ik dat vertrouwen niet alleen iets is wat je verwacht, maar ook iets wat je zelf geeft door open te zijn. Ik had vaker mogen uitspreken wat mij zorgen baarde bij anderen (zonder dit te hoeven zien als roddelen) en duidelijker mijn grenzen kunnen aangeven in wat ik wel en niet accepteer (zeker in mijn eigen huis). Ook zie ik dat ik soms mijn vriendschappen minder prioriteit gaf dan relaties met mannen. Sommige relaties had ik misschien niet moeten aangaan, terwijl ik bij andere mensen juist opener had kunnen zijn over mijn gevoelens. Misschien is de belangrijkste les dat ik beter voor mijn eigen kwetsbare deel had mogen zorgen. Als ik mijn ‘innerlijke kind’ meer liefde had gegeven, had ik waarschijnlijk ook duidelijker kunnen laten zien wat wel en niet bij mij past in vriendschappen.
Ik sta ervoor open om te leren van mijn fouten en een nieuwe start te maken met de mensen die daarvoor open staan.. Dus als je dit leest en jij mist ook onze gezellige avonden...stuur gewoon eens een berichtje. Voor een kop thee. Een wandeling. Of gewoon om samen weer even te lachen om vroeger. En mocht je mij niet kennen maar toevallig dit blog lezen en er dingen in herkennen. Misschien herken je iets in dit verhaal. Misschien heb jij ook mensen in je leven gehad met wie je ooit alles deelde, en die langzaam aan zijn verdwenen. Ik vraag me soms af hoe dat bij anderen gaat. Hoe kijken jullie eigenlijk naar vriendschap? Hoe eindig jij vriendschappen en hoe zou een ander daar dan van moeten leren? Waarom denk je dat sommige vriendschappen langzaam doodbloeden, terwijl andere blijven bestaan? En wat doe jij als je iemand uit het oog verliest? Als je bijvoorbeeld een nummer kwijt bent geraakt, of niet meer weet hoe je contact kunt opnemen, maar toch nog wel eens aan iemand denkt? Laat je het dan zo? Of probeer je het opnieuw? Ik ben eigenlijk heel benieuwd naar jullie verhalen en ervaringen. Misschien kunnen we daar allemaal weer iets van leren. Want hoeveel oproepjes zie ik wel niet van mensen die graag vriendschappen willen maar waar het toch elke keer niet lijkt te werken. Laten we elkaar als vrouwen helpen én spiegelen. Want niet iedereen is zich altijd bewust van zijn eigen gedrag, en juist vriendschappen kunnen een plek zijn waar we eerlijk mogen leren.
Reactie plaatsen
Reacties