Met een snurkende vader op de achtergrond begin ik mijn verhaal over onze derde dag in Oostenrijk.
In de ochtend ontdekte ik dat de plaats waar ik een mooie wandelroute had gezien niet het startpunt was. Toch besloten we de route te proberen. Helaas betekende dit dat ik de kerstmarkt die ik wilde bezoeken even moest overslaan. Maar ja, niet alles loopt zoals je het plant.
Het eerste stuk van de route ging goed. We kwamen langs een charmant kerkje dat ik nog even van binnen heb bekeken en een prachtige brug met vrolijke bloementjes van staal. Kort daarna zagen we een indrukwekkende treinbrug, en wat een geluk: net op dat moment reed er een trein overheen. Maar na een paar kilometer bleek er geen enkel routebordje meer te zien…
We besloten de blauwe route omhoog te nemen, hier kwamen we een soort hutje tegen waar een Jezusbeeld en kaarsjes aan stonden, eerst dachten we dat het een huisje zou zijn waar mensen konden slapen of uitrusten. Daarna volgde een enorm steile heuvel, met mijn vader al hijgde achter me aan de heuvel op, stond ik even stil om het prachtige beekje te bewonderen. “Jeetje,” zei hij tussen de ademhalingen door, “dit is echt een pittig klimmetje!”
Puffend kwamen we boven, maar helaas liepen we ook hier verkeerd en belandden we bij een boomkapperij. Dus moesten we weer omkeren. Even later zat ik op een stoeltje tussen de boomtoppen, even uitrusten. Daarna kozen we voor de groene route, geen idee waar die uit zou komen, maar de lange route terug naar beneden nemen had geen nut. Na nog meer zware klimmetjes werden we beloond met een prachtig uitzicht: een schitterende autobrug en het treinstation richting Payerbach. Omdat teruglopen anderhalf uur zou duren én veel al over de zelfde route zou zijn leek de trein ook een leuk avontuur. We namen we de trein naar Payerbach. Zo waren we als nog op tijd voor de kerstmarkt, én hadden we een mooie herinnering aan onze onverwachte wandeltocht.
De kerstmarkt werd dit keer georganiseerd op een tennisclub. En met “markt” bedoel ik… vijf tafeltjes met kerstspulletjes, honinglikeur, kerstpoppetjes en andere typische kerstproducten.
Omdat we nog steeds niet hadden gegeten, hoopten we rond 16:00 uur nog iets te scoren. Helaas: behalve glühwein – heerlijk, maar op een lege maag niet zo verstandig – was er alleen een bratwurst. Voor mij als vegetariër dus geen optie.
We besloten verder te gaan en vonden een plaatselijke konditorei. Contant betalen, het laatste geld opmaken, maar hé… een zoet gebakje met koffie kan een dag zeker redden.
Daarna snel terug naar het huis en de bus nemen. Tijdens de maaltijd hebben we alvast plannen gemaakt voor Wenen. Tot onze verrassing zagen we dat de skibaan in Semmering open is! Helaas niet skiën maar we gaan wel het skigebied in om ieder geval even te kijken.
Welke kleine of grappige herinnering aan tijd met je familie maakt jou nog steeds aan het lachen?
Reactie plaatsen
Reacties