De laatste dag alweer in Oostenrijk. Vanmorgen moesten we om 10 uur het huisje verlaten. Een bezem ging door de toko, een doekje over het aanrecht, nog snel een ontbijtje naar binnen en door naar de bus. We nemen de nachttrein terug naar Nederland, dus we hadden bijna nog een hele dag om Wenen te bekijken.
Uiteraard gaat niet alles volgens plan. Alle bagagekluizen waren vol. Na een blik op de app zag ik elders in Wenen bij een restaurant een bagagedepot. Na een half uurtje lopen door het overvolle Wenen op zondag — geen doen — waren we allebei zwaar overprikkeld: een zware tas op je rug, overal mensen die stil gingen staan om de mooie gebouwen op de foto te zetten, niet opletten, kriskras door elkaar heen lopen en luid kletsen.
We waren blij dat we uiteindelijk onze tas konden inleveren. We waren al langs veel bijzondere gebouwen gelopen, maar hadden op dat moment echt geen oog om er rustig naar te kijken. Ik had een app aangeschaft met leuke routes door Wenen. Wat bleek: een grote toeristische reclame-app met vooral winkels die je moest bekijken zodat je iets koopt of ergens iets gaat drinken.
Zo kwamen we uit bij Konditorei Oberlaa. Een heel druk gebeuren: we moesten achter een soort touwlint wachten voordat er plekjes vrij kwamen. We bestelden een appelstrudel, maar heel eerlijk… bijzonder of lekker was het niet. Het was een plak appelstrudel op een bord, verder niets. Geen slagroom, geen mooi chocolaatje of iets chiques. Moesten we daar nou echt zo lang voor wachten? Wat een onzinnig schapengedrag eigenlijk. Maar eerlijk is eerlijk: we hebben genoten van het zitten na al dat gesjouw, en ik had dorst ook.
Daarna zijn we enkele gebouwen gaan bekijken en langs bekende winkels gelopen. Bij Manner scoorde ik een paar heerlijke Oostenrijkse Manner-wafels. We bekeken de Stephansdom en het universiteitsgebouw. De speciale theewinkel van Haas & Haas was helaas dicht. We konden ernaast aan een tafeltje wel het een en ander bestellen, maar dat was niet echt waar we zin in hadden. We wandelden langs het stadspark en de Jesuitenkirche — echt prachtig, de details van al die gebouwen. Persoonlijk vond ik het in de stad veel te druk. Het voelde enorm schaapachtig om daar stil te gaan staan bij al die gebouwen en foto’s te maken zoals nog tweehonderd mensen om ons heen. Dat voelde niet echt authentiek en past toch niet echt bij mij. Mijn vader is helemaal niet van de drukte, en met de stress van nog met de nachttrein moeten, loop je dan ook niet echt rustig te kijken. Dus besloten we om in een leuk café iets te drinken, met mooie mozaïektafeltjes, leuke stoffen poefjes en een fijne low-back sfeer. Direct leuke ideeën voor een diy om te gaan doen als ik thuis ben.
Hierna liepen we nog wat doelloos rond, maar we hadden wél een leuke afsluiter: de kerstmarkt. Een prachtige boom vol hartjes, leuke kraampjes met van alles om te kopen — van houtbewerkte puzzels tot schitterende kerststerren voor in de boom, en nog veel meer versieringen voor op tafel en in huis. En zoals het hoort met kerst: heel veel lichtjes.
Daarna gingen we door naar de pizzeria om onze rugzakken op te halen en vertrokken we richting het station. We wilden eigenlijk nog iets eten, maar om de kosten een beetje te drukken besloten we meteen door te gaan. De wachtruimtes zaten helemaal vol. Een aardige meneer maakte ruimte voor ons, maar nog voordat we konden gaan zitten, renden twee mensen naar de tafel. Ze duwden mijn vader opzij en gingen er zonder pardon zitten. “We zijn met vier,” zeiden ze, terwijl de andere twee nog moesten komen. Wat een arrogantie!
Ik schoof uiteindelijk toch mijn tas ertussen en ben gaan zitten. Ze vertrokken na een tijdje, en toen kwam ik eindelijk weer een beetje tot rust. De man van de eettent was heel vriendelijk en gaf me het gevoel dat ik niet zomaar een idioot was. Ik schaam me vaak als ik op een directe manier voor mezelf opkom, terwijl ik wéét dat ik in mijn recht sta.
Na een uurtje wachten konden we naar het perron voor de nachttrein naar Nederland. In eerste instantie zou ik doorreizen naar Roemenië, maar dat verhaal bewaar ik voor over een paar maanden — als ik er echt een kijkje ga nemen.
Welk land of plaats hoop jij ooit nog eens te bezoeken, en waarom ?
Reactie plaatsen
Reacties